วยคนกันเองไปช่วยคนอื่น ความรู้สึกนี้ไม่ยิ่งกว่าปวดใจหรือ?
แทบอยากจะร้องไห้ออกมา!
น่าหลานไต้เอ๋อร์ดึงแขนเสื้อน่าหลานจิ้ง “ท่านพี่ ข้าจำได้ว่าท่านพ่อยังเลี้ยงปลาอยู่อีก ในเมื่อท่านพี่สาวชอบดื่มซุปปลาเช่นนั้นพวกเราเอาทำซุปให้หมดแล้วนำไปให้ท่านพี่สาวกันเถอะ”
สีหน้าน่าหลานฉางเฉียนเขียวคล้ำ ลูกสาวคนนี้รังแกพ่อเกินไปแล้ว!
เขารู้สึกว่าวันนี้ปลาของเขาคงไม่มีทางหลบหนีพ้น…
“ได้” น่าหลานจิ้งลูบศีรษะน่าหลานไต้เอ๋อร์ด้วยความทะนุถนอม “ไต้เอ๋อร์ว่าอย่างไรล้วนดีทั้งสิ้น”
แน่นอนผลของการกระทำเช่นนี้หลังจากนั้น…เฟิงหรูชิงดื่มซุปปลาจนอ้วก ทำให้สุดท้ายเมื่อนางเห็นซุปปลาหน้าก็เขียวทันที ไม่อยากดื่มอีกเลยแม้แต่คำเดียว
…
จวนองค์หญิง
หลังจากหนานเสียนออกไปเฟิงหรูชิงก็ตั้งใจจะไปดูบรรดาของล้ำค่าในถุงเก็บของ
นางกำลังคิดจะกลับห้อง จวนองค์หญิงก็ได้ต้อนรับคนคุ้นเคยคนหนึ่ง มองชายหนุ่มที่สวมหน้ากากบนใบหน้าเฟิงหรูชิงตกใจเล็กน้อย สักพักมุมปากของนางก็ยกยิ้มบางๆ
“จิ่วหมิง ไม่ใช่ว่าเจ้าไปออกไปข้างนอกมิใช่หรอกหรือ? เหตุใดกลับมาแล้วล่ะ?”
สำหรับหอแห่งแรกแล้วในใจเฟิงหรูชิงรู้สึกซาบซึ้ง
ตอนแรกในวังหลวงหากคนของหอแห่งแรกไ
