นดีกับท่านด้วยท่านอ๋องน่าหลาน”
ดวงตาของน่าหลานฉางเฉียนแดงก่ำ เส้นเลือดแดงฉานเต็มลูกตา เขาพูดด้วยความโมโห “ข้าจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท ข้าจะไปเข้าเฝ้าเขา!”
“ท่านอ๋อง ฝ่าบาทกับฮองเฮาเสด็จออกจากวังไปแล้ว ต่อไปเรื่องราชสำนักท่านอ๋องจะเป็นผู้ดูแล”
“เฟิงเทียนอวี้!!!” น่าหลานฉางเฉียนโมโหจนตัวสั่น ดูคล้ายกับคนกำลังเป็นบ้า “เจ้ามันคนไม่รับผิดชอบ มีสิทธิ์อะไรเอาภาระพวกนี้มาโยนให้ข้า แล้วพาน้องสาวข้าออกไปเที่ยวเล่นตามใจเฉิบ โอ๊ยๆๆ! อิสระเสรีของข้า! ความฝันของข้า! ชีวิตของข้า!!!”
เดิมเขาคิดไว้ว่า เมื่อน้องสาวกลับมา เขาคงไม่ต้องวุ่นวายกับเรื่องแคว้นหลิวอวิ๋นอีก
เขาจะได้พาภรรยากับลูกสาวไปเที่ยวเล่นให้สบายใจ ไม่ต้องถูกพันธนาการไว้ในแคว้นหลิวอวิ๋น
แต่ตอนนี้…
ล่มไม่เป็นท่า แผนที่วางไว้พังทลาย!
ความฝันที่จะเที่ยวชมขุนเขาสายน้ำ ความผ่อนคลายในการหลีกเร้นอาศัยอยู่ในชนบทที่คิดไว้ พริบตาเดียว หายวับไปกับตา!
คราวนี้ น่าหลานฉางเฉียนร้องไห้ออกมาจริงๆ น้ำตาไหลริน ท่าทางน้อยอกน้อยใจและเจ็บใจ
ถ้ารู้แต่ทีแรก…เขานำทัพไปรักษาการณ์ชายแดนยังจะดีเสียกว่า
ยังง่ายกว่าการดูแลราชสำนัก!
…
เมื่อเทียบกับน่าหลานฉางเฉียนที่กำลังเป็นบ้า เฟิงหรูชิงเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก
มือของนางถือจดหมายฉบับหนึ่งแน่น สีหน้าไม่สบอารมณ์
“นี่มันอะไรกัน เสด็จแม่กับเสด็จพ่อหนีออกไปจากวังแล้วหรือ จะให้ข้าไปดูแลจวนเฟิงอวิ๋น? แล้วให้แวะจัดการบ้านสกุล
