มหรี่ตา “นั่นมันเป็นเรื่องธรรมดา ลูกมีเป้าหมายที่ลูกต้องการ ซึ่งเป้าหมายนั้น ไม่ใช่หลิ่วอวี้เฉิน!”
ในความจริง เฟิงหรูชิงเคยคิดมาตั้งแต่แรกว่าความรู้สึกที่องค์หญิงคนเดิมมีต่อหลิ่วอวี้เฉินนั้นไม่ใช่ความรัก
เพียงแต่องค์หญิงคนเดิมมองคนไม่ขาด ไปรู้จักเข้ากับหลิวหรงและลูกของนาง
ภายใต้แผนการของเฟิงหรูซวง นางมีความรู้สึกดีๆ กับหลิ่วอวี้เฉิน แต่กลับกลายเป็นเขาไม่แต่งงานด้วย
การกระทำราวกับถูกขัดขวางความรักของพวกเขา เดิมทีเฟิงหรูชิงก็ไม่พอใจอยู่แล้ว ขอเพียงหลิ่วอวี้เฉินกับถานซวงซวงไม่มายั่วยุนางก่อน นางก็คงไม่ทำอะไรพวกเขา
หากแต่พวกเขายังกัดนางไม่ปล่อยเช่นนั้น เฟิงหรูชิงคนนี้ จะไม่ยอมเป็นฝ่ายที่ถูกเอาเปรียบ!
ใครทำผิด ก็จะต้องชดใช้!
…
บริเวณประตูจวน
หลิวหรงยืนอย่างงุนงงที่หน้าประตู เมื่อสายตามองไปเห็นสองแม่ลูกยืนคุยกันหัวเราะสนุกสนาน ความรู้สึกริษยาก็อัดแน่นเต็มอก ทำให้นางกำหมัดจนแน่น
ปัง!
องค์รักษ์ใช้เท้าถีบเข้าไป จนหลิวหรงสั่นไปทั้งร่าง เข่าของนางทรุดลงไปที่พื้น จนสร้างความเจ็บปวดให้นาง
แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือความอัปยศ!
การเคลื่อนไหวที่ด้านหลังดึงดูดความสนใจของน่าหลานเยียน นางค่อยๆ หันหน้ามา สายตามองไปยังใบหน้าของหลิวหรงกับลูก เป็นจังหวะเดียวกับที่หลิวหรงเงยหัวขึ้น เมื่อได้เห็นใบหน้าของน่าหลานเยียน นางก็ตกตะลึง ไม่สามารถบังคับความริษยาที่ส่งผ่านดวงตาออกมาได้
ที่พบกันคราวล่าสุด เวลาก็ผ่านมาเป็นส
