ข้ารู้แล้วล่ะ นี่มันเป็นความรักข้างเดียวของลูกน้องเสด็จแม่เท่านั้น ข้าว่าองค์หญิงจื่อเยียน…ไม่ได้รักเขาขนาดนั้นหรอก”
เพื่อนางแล้วชิงหย่วนยอมละทิ้งอำนาจวาสนา ยอมสละแม้กำลังความสามารถของตนเอง แต่จื่อเยียน…นางไม่แม้แต่จะสละอิสระเสรีของตัวเอง
“ข้า…” จื่อเยียนรีบหันไปหาชิงหย่วน นางมองเห็นแววตาอันสงสัยของชายหนุ่ม นางกระวนกระวาย “ข้าไม่…”
“เสด็จแม่!” เฟิงหรูชิงพูดด้วยเสียงหนักแน่น เพื่อตัดบทจื่อเยียน “พวกเรายังมีเรื่องอื่นต้องสะสาง ไม่มีความจำเป็นต้องมาเสียเวลากับคนที่ไม่สำคัญพวกนี้ ให้พวกเขาไสหัวไปเถิดเพคะ”
“อ้อ จริงสิ” เฟิงหรูชิงหยุดพูด นางยกมือขึ้นพร้อมยาวิเศษในมือ “นี่คือหญ้าหลิงโยวระดับสี่ เมื่อเจ้ากินเข้าไปจะทำให้ฌานถอยลงหนึ่งระดับ ตอนนี้เจ้ามีฌานระดับหลิงอู่ขั้นสูง เมื่อถอยลงหนึ่งขั้น เจ้าจะเหลือฌานระดับเจินอู่ขั้นสูงแทน กินมันเสียแล้วค่อยไป”
ชิงหย่วนยกมือออกไปแบบสั่นๆ เขารับยาวิเศษนั้นมาจากเฟิงหรูชิง เขาเคี้ยวแล้วกลืนมันลงคอไปอย่างไม่ลังเลใจ ขณะที่กลืนยาลงคอ เขาดูอ่อนโรยและฌานได้ถอยลงสู่ระดับเจินอู่โดยทันที
“นายหญิง คุณหนู…” ชิงหย่วนหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดใจเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“ข้าน้อย…ขอลา”
เขาหันหลังแล้วเดินจากไปโดยไม่รีรอ
เขาไม่เสียใจที่เลือกจื่อเยียน แต่สำหรับจวนเฟิงอวิ๋นแล้ว เขารักที่แห่งนี้ด้วยใจจริงของเขา
จื่อเยียนมองดูชิงหย่วนด้วยสายตาอึ้งๆ เขากลืนยาวิเศษลงไป เขากลืนมันลงไป
