ึงไม่ได้บอกให้ท่านรู้ ตอนนี้ข้าทำตามที่ท่านสั่ง พาเสด็จแม่กลับมาได้แล้ว!”
เฟิงเทียนอวี้เดินเข้ามา เขากอดน่าหลานเยียนไว้ รอยยิ้มน้อยๆ ของเขาแสดงถึงความอบอุ่นอ่อนโยน
“เยียนเอ๋อร์ ท่านแม่ทัพไม่ได้ตำหนิเจ้า เจ้าจากที่นี่ไปเพราะต้องการปกป้องพวกเรา ไม่มีใครเลยที่ถือโทษเจ้า เพราะสำหรับพวกเรา ขอเพียงเจ้ากลับมา…นั่นก็ดีที่สุดแล้ว”
น่าหลานหูน้ำตาไหลริน จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมา หัวเราะทั้งน้ำตา แสดงถึงความดีใจและตื่นเต้น
“สกุลน่าหลานของเราทำเพื่อฮ่องเต้และราษฎรมาตลอด ในที่สุดสวรรค์ก็เมตตา ให้ครอบครัวเรากลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง!” เฟิงหรูชิงก้มหน้า ไม่พูดอะไรอีก ครอบครัวพร้อมหน้า…ยังเร็วเกินไปที่จะพูดเช่นนั้น นางยังมีน้อยชายอีกคนที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน หากยังหาตัวเขาไม่พบ ก็ยังไม่ถือว่าครอบครัวอยู่พร้อมหน้า ฉินเฉินเดินมาอยู่ข้างๆ เฟิงหรูชิง จับมือนางไว้เบาๆ แววตาของชายหนุ่มดูเด็ดเดี่ยว และใสบริสุทธิ์
“ครอบครัวของเจ้า…จะต้องอยู่พร้อมหน้า!”
ต่อให้ทวีปชางเยว่จะใหญ่แค่ไหนก็ไม่หวั่น
เขาจะทำทุกอย่างเพื่อตามหาน้องชายของนางให้พบ ให้ครอบครัวของนางได้กลับมาอยู่พร้อมหน้า!
“ท่านพี่!” ถังอิ่นพุ่งเข้ามาด้านข้างน่าหลานจิ้งโดยไม่มีใครรู้มาก่อน นางใช้นิ้วมือสัมผัสรอยแผลเป็นบนหน้าของเขาเบาๆ ท่าทางเหมือนจะร้องไห้ “ท่านพี่ ใครทำร้ายท่าน ข้าจะให้เชียนหนิงไปฆ่ามัน!”
น่าหลานจิ้งตกใจ พูดอย่างกระอักกระอ่วน “ข้าไม่ใช
