่อสู้ พลังวิเศษของพวกเขารวมมาที่จุดตานเถียน พลังพลุ่งพล่านในร่างกาย ส่งพลังอันรุนแรงออกมาภายนอก
น่าหลานจิ้งลับตาลงช้าๆ
ไม่รู้ทำไม ในช่วงเวลาที่กายจะแตกดับนั้น ในหัวของเขาก็ปรากฏใบหน้าที่งดงามขึ้น
ความงดงามสดใส ความน่าเอ็นดูไร้เดียงสาของหญิงสาว ปรากฏอยู่…ในหัวของเขาไม่ขาดสาย
ชาตินี้ เขาคงไม่ได้พบนางอีกแล้ว…
แม้จะเคยอยู่ด้วยกันเพียงระยะเวลาสั้นๆ แต่ท่าทางอันไร้เดียงสาของนาง ได้ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขา ประทับใจไม่เสื่อมคลาย
ฟากฟ้าที่แสนสงบ จู่ๆ ก็มีเสียงที่ฟังดูโกรธเคืองดังขึ้น
เสียงสะเทือนเลือนลั่นไปทั่วปฐพี
แม้แต่ท้องฟ้ายังสั่นไหว
“ใครอนุญาตให้พวกเจ้าระเบิดพลีชีพวะ น่าหลานฉางเฉียน เจ้ามันรนหาที่ตาย! เดี๋ยวข้ากลับไปจะตีเจ้าให้ตายไอ้ลูกอกตัญญู!”
น่าหลานฉางเฉียนตัวแข็งทื่อ เขาลืมตาขึ้นทันที
ทันใดนั้น ใบหน้าแก่ๆ ที่กำลังโกรธก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าเขา ทำให้น้ำตาของเขาไหลออกมาเป็นสาย
“ท่านพ่อ!”
เขามาแล้ว!
มาแล้วจริงๆ !
เขารู้อยู่แล้ว ถ้าพ่อรู้ว่าเขาไม่กลับบ้าน จะต้องรีบออกมาช่วยเขาแน่นอน
ถึงอย่างไร เขาก็เป็นลูกชาย!
ความรู้สึกของการรอดตายอย่างหวุดหวิดทำให้น่าหลานฉางเฉียนรีบวิ่งเข้าหาน่าหลานหู ใบหน้าอันสง่างามของเขาเต็มไปด้วยความดีใจ เขาอ้าแขนทั้งสองออกเพื่อเตรียมกอดพ่อของตัวเองอย่างเต็มที่
แต่ใครเลยจะรู้…
น่าหลานหูที่กำลังโมโหตบหน้าน่าหลานฉางเฉียนอย่างจัง เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ไอ้ลูกอกตัญญู
