วกเราไปจากที่นี่เถอะ”
จื่อเยียนหลับตาลง กำหมัดแน่น นางหายใจแรง แววตาดูชั่วร้าย คนสกุลน่าหลาน แบบนี้ยังรอดไปได้อีกหรือ…
แต่อนาคตอีกยาวไกล รอนางได้เข้าจวนเฟิงอวิ๋นแล้ว ความแค้นทั้งหมดที่มีกับสกุลน่าหลาน นางจะต้องชำระให้สิ้นซาก!
จื่อเยียนยิ้มน้อยๆ ดวงตาอันสวยงามดูมีความสะใจอย่างพวกไร้อารยธรรม น่าหลานจิ้ง ความแตกต่างระหว่างเจ้ากับข้า มันต่างกันราวฟ้ากับเหว ข้าทิ้งเจ้าไป ก็สามารถไปแต่งงานกับคนของจวนเฟิงอวิ๋น หากเจ้าไม่มีข้า อย่างมากเจ้าก็จะได้แต่งงานกับลูกสาวตระกูลขุนนางในโลกปุถุชนเท่านั้น
การแต่งงานของข้ากับเจ้าล้วนไม่ได้มาจากความเต็มใจ ตอนนั้นเพราะอาหญิงของเจ้าตีแคว้นหลงอ้าวได้ เสด็จพ่อของข้าจึงจำใจส่งข้าไป ตอนนี้แคว้นหลิวอวิ๋นไม่มีน่าหลานเยียนแล้ว ข้าถอนหมั้นเจ้าก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลแล้ว
หากอยากจะตำหนิ ก็จงตำหนิตัวเจ้าเองที่ไม่แข็งแกร่งพอ รั้งผู้หญิงที่แสนดีอย่างข้าไว้ไม่ได้ ชิงหย่วนค่อยๆ หันตัวไป และไม่กลับมามองสงครามด้านหลังอีกเลย
แต่ในขณะนั้นเอง ก็มีกลิ่นอายที่คุ้นเคยลอยพัดมา ราวกับผ่านเวลามาเนิ่นนานจนนับไม่ถ้วน ได้มาปรากฏตรงหน้าเขาอีกครั้ง
………………………
