ข้าจะต้องฆ่าศัตรูให้ได้มากๆ ข้าจะไม่ยอมให้…การเสียสละของท่านต้องสูญเปล่า”
…
ในสนามรบฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว
เมื่อเทียบกับภาพตรงหน้าที่เต็มไปด้วยคาวเลือดจากการต่อสู้ฆ่าฟัน ในที่ไม่ไกลนัก มีหญิงสาวในชุดเขียว สภาพของนางดูอ่อนแอ ใบหน้าอันงดงามของนางดูซีดขาว
นางขี่หมาป่าสีดำ มุ่งหน้ามายังสนามรบที่ฝุ่นฟุ้งตลบ
“จื่อเยียน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ชิงหย่วนมองดูจื่อเยียนและเอ่ยถามด้วยแววตาที่เป็นห่วง
จื่อเยียนถามกลับด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้ม
“ชิงหย่วน ข้าไม่เป็นอะไรมาก แต่การให้เจ้ามาช่วยแบบนี้ จะกระทบต่อภารกิจที่จวนเฟิงอวิ๋นมอบหมายให้เจ้าไปทำหรือไม่”
ชิงหย่วนยิ้มเจื่อนๆ แววตาของเขาดูรักใคร่เอ็นดูนาง
“เจ้าเป็นคู่หมั้นของข้า ข้าไม่อาจปล่อยเจ้าไว้คนเดียวได้ เจ้าวางใจเถอะ ข้าให้คนไปทำภารกิจแทนข้าแล้ว ไม่เป็นอะไรหรอก”
จื่อเยียนยิ้มน้อยๆ นางหลับตาลงช้าๆ เพื่อเก็บซ่อนแววตาอันชั่วร้ายไม่ให้ใครเห็น ก่อนหน้านี้ไม่นาน คุณหนูใหญ่ของจวนเฟิงอวิ๋นมาหานาง บอกให้นางล่อชิงหย่วนออกไปให้ได้
นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่อย่างไรเสียถังอวี้เป็นคุณหนูของจวนเฟิงอวิ๋น ถ้าช่วยถังอวี้ ต่อไปต้องเป็นประโยชน์กับนางแน่
ดังนั้นการที่นางมาถึงที่นี่ แถมยังล่อให้สัตว์วิเศษไล่ตามนางมา และในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ นางยังบีบป้ายหยกที่ชิงหย่วนให้ไว้จนแตก จึงทำให้ชิงหย่วนรับรู้ว่านางกำลังอยู่ในอันตราย และมาช่วยนางโดยไม่สนสิ่งใด
นางทำ
