สำเร็จแล้ว!
คุณหนูถังอวี้บอกไว้ รอให้กลับไปนางจะรับจื่อเยียนไว้ในจวนเฟิงอวิ๋น ต่อไปนางจะได้เป็นศิษย์ของที่นี่ ไม่ต้องหวาดกลัวพวกสารเลวจากแคว้นหลิวอวิ๋นอีก
“ชิงหย่วน” จื่อเยียนลืมตาขึ้น “ข้าได้ยินว่า…ที่นี่มียาวิเศษระดับหกอยู่ต้นหนึ่ง ข้าจึงดั้นด้นเดินทางไกลเพื่อมาหามัน หากมียาวิเศษนี่อยู่ ก็จะช่วยให้เจ้าบรรลุฌานที่สูงขึ้นได้ ข้าขอโทษเจ้าจริงๆ คิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นเพียงแค่ข่าวลือ และข้านึกไม่ถึงเลยว่าจะต้องเจอกับอันตรายแบบนี้”
ยาวิเศษระดับหก เป็นสิ่งที่หาได้ยากมากสำหรับจวนเฟิงอวิ๋น ชิงหย่วนจูงหมาป่าสีดำ เขาเอามือลูบศีรษะของจื่อเยียน สีหน้ายิ้มแย้ม ดูอบอุ่นและอ่อนโยน
“เจ้ามีใจคิดถึงข้า ก็เพียงพอแล้วล่ะ”
เพื่อเขาแล้วจื่อเยียนต้องเผชิญอันตรายแบบนี้ ไม่ว่าอย่างไร…เขาต้องมาช่วยนางให้ได้ ขณะที่ชิงหย่วนหันหน้ากลับมา เขาเห็นการต่อสู้ที่อยู่ข้างหน้ายังคงดำเนินไปเรื่อยๆ ที่นี่เป็นด่านชายแดนของแคว้นหลิวอวิ๋น มีการสู้รบกันเป็นเรื่องปกติ
ตอนที่เขาออกไปช่วยจื่อเยียนได้ผ่านด่านแห่งนี้ แต่การสู้รบระหว่างแคว้นทั้งหลายไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา เขาจึงไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว
แต่ตอนนี้…
ชิงหย่วนมองไปเห็นเฝิงชิงที่เอาเท้าเหยียบศีรษะของน่าหลานฉางเฉียนอย่างเต็มแรง เพื่อบังคับให้เขายอมก้มหัวให้ สีหน้าของเขาจึงดูไม่สู้ดีนัก
………………………..
