างไร
แต่เหตุใดในแววตาของน่าหลานเยียน จึงมีเพียงความเกลียดชังที่ชัดเจนเช่นนั้น
หัวใจของถังลั่ว ราวกับถูกมีดกรีดจนแหลกเหลว ความเจ็บปวดนั้นยากเกินบรรยาย
เหลยอวิ๋นสีหน้าเคร่งขรึมในขณะที่เขาจะพูด น่าหลานเยียนยกมือขึ้นห้ามไว้ เขาจึงไม่ได้พูดออกมานางมองถังลั่วด้วยสายตาเย็นชา รอยยิ้มของนางดูเย้ยหยัน
“ดีกับข้าหรือ เจ้าดีกับข้าแต่ปล่อยให้นางเด็กบ้านั่นมารังแกข้า ปล่อยให้หมอมาทำร้ายข้าอย่างนั้นหรือ” น่าหลานเยียนพูดด้วยน้ำเสียงถากถาง “ทั้งๆ ที่ถังอวี่รู้ว่าข้ารับทนรับความกระทบกระเทือนทางจิตใจไม่ได้ แต่ก็ยังเอาเรื่องลูกสาวข้ามายั่วข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอข้าหมดสติไป นางก็เอาเข็มมาแทงข้าจนมีบาดแผลเต็มตัว คนสกุลถังของเจ้าช่างดีกับข้าเหลือเกิน!”
น่าหลานเยียนในสมัยก่อน สติสัมปชัญญะไม่สมบูรณ์ ไม่รู้เรื่องรู้ราว บัดนี้นางฟื้นคืนสติจึงเข้าใจเรื่องราวทั้งหลายโดยกระจ่าง
ถังลั่วหันหน้าควับ จ้องมองถังอวี้ด้วยความโมโห
เขาเคยเห็นถังอวี้ทำร้ายเยียนเอ๋อร์ครั้งหนึ่ง แต่ถังอวี้บอกกับเขาว่า ที่นางทำไปทั้งหมดก็เพื่อเยียนเอ๋อร์กับเขา นางรู้สึกขัดหูขัดตาที่เยียนเอ๋อร์ชอบเอาเอี๊ยมเด็กมากอดราวกับคิดถึงลูก นางจึงถือโอกาสเอาเอี๊ยมไปจากนาง
คิดไม่ถึงว่า ถังอวี้จะกล้าทำแบบนี้บ่อยๆ?
จนกระทั่งป่านนี้ เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย!
ถังอวี้ก้มหน้า ตอนนี้ไม่ว่านางจะแก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ต่อหน้าผู้มีฌานแก่กล้าของจวนเฟิงอวิ๋น
