พ่อนางก็ช่วยอะไรไม่ได้ ยิ่งแก้ตัวไปก็มีแต่จะเสียกับเสีย…
เมื่อเห็นสีหน้าของถังอวี้ ถังลั่วก็หมดความสงสัย
เขาโกรธจนตัวสั่น แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“อวี้เอ๋อร์ ข้าคิดว่าเจ้าจริงใจกับเยียนเอ๋อร์ ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าจ้าจะทำแบบนี้กับนาง” เขาหันหลังกลับ สีหน้าเศร้าโศก เสียใจอย่างมาก “เยียนเอ๋อร์ ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้เลยจริงๆ ข้ามีแต่…ความจริงใจกับเจ้ามาตลอด”
จริงใจ?
น่าหลานเยียนชักกระบี่ออกมา แล้วค่อยๆ เคลื่อนไปใกล้ๆ ถังอวี้
“ความจริงใจที่เจ้ามีต่อข้า เจ้ายอมเชื่อถังอวี้แต่ไม่คิดจะเชื่อข้า ข้าบอกว่านั่นคือดอกจื่อยวน เจ้าเชื่อข้าบ้างหรือไม่”
ถังลั่วตัวแข็งทื่อ เขาสีหน้าเจื่อน และพยายามจะแก้ตัว
“เยียนเอ๋อร์ ถ้าเป็นพิษของดอกจื่อยวนจริง เจ้าคงตายไปแล้ว ต่อให้อวี้เอ๋อร์เหี้ยมโหดขนาดไหน ก็คงไม่ฆ่าคน…เจ้าคงเข้าใจคนสกุลถังผิดไป ข้าอธิบายได้”
“ฮ่าๆ ๆ!” น่าหลานเยียนหัวเราะไม่หยุด ระหว่างที่หัวเราะ น้ำตาของนางก็ไหลนองหน้า
นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้น มันรุนแรงจนทำให้ถังลั่วใจหวิว
ถังลั่วยังไม่ทันตอบสนองอะไร น่าหลานเยียนก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว กระบี่ของนางพุ่งตรงไปที่เขา กระบี่ที่ฟันไปกลางอากาศนับครั้งไม่ถ้วน เฉือนลงบนกายของถังลั่วราวกับสายฝนที่ไม่รู้ว่าตกลงมาเมื่อไร ชั่วพริบตา ร่างกายของเขาก็ดูคล้ายกับผ้าที่ขาดวิ่น เต็มไปด้วยบาดแผล เลือดไหลนอง
……………………..
