ังว่าลูกสาวของเขา ชั่วชีวิตจะไม่มีความทุกข์ ไม่ประสบพบเจอความเศร้าใดๆ
เนื่องจากตื่นเต้น เฟิงเทียนอวี้จึงเผลอกดไหล่เฟิงหรูชิงแรงเกินไป ทำให้เฟิงหรูชิงเจ็บจนขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่นางเห็นท่าทีดีอกดีใจของเฟิงเทียนอวี้ จึงไม่อยากทำลายบรรยากาศ ปล่อยให้เฟิงเทียนอวี้จับต่อไป
หนานเสียนดึงตัวเฟิงหรูชิงมาไว้ข้างกาย น้ำเสียงนิ่งเรียบ “ฝ่าบาท ฝ่าบาททำให้นางเจ็บ”
“โอ้ๆ” เฟิงเทียนอวี้ไม่มีท่าทีโกรธหนานเสียน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ดีเหลือเกิน ชิงเอ๋อร์ของข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าและเยียนเอ๋อร์สบายใจได้สักที กั๋วซือ คราวนี้ต้องขอบใจเจ้ามาก ขอบใจจริงๆ”
หนานเสียนยิ้มน้อยๆ กล่าว “เพราะกระหม่อมไม่ได้อยู่คุ้มกันนางให้ดี ดังนั้น การช่วยชีวิตนางคือสิ่งที่สมควรทำ จากนี้ กระหม่อมจะไม่ปล่อยให้นางได้รับอันตรายอีก”
………………………
ตอนที่ 492 หนานเสียน นั่นใช่เจ้าหรือไม่ (6)
เฟิงหรูชิงมองดูหนานเสียนด้วยแววตาสงสัย
นางรู้สึกว่าท่าทีที่หนานเสียนมีต่อนางนั้น…ไม่เหมือนปกติเลย
ทั้งช่วยเหลือนางไว้โดยไม่คิดชีวิตหลายครั้งหลายครา ทั้งยังรับการเกี้ยวพาราสีแทะโลมจากนางด้วยความใจเย็น
เพราะอะไรนะ
ในความทรงจำของเฟิงหรูชิง ความกลัวที่องค์หญิงคนเดิมมีต่อกั๋วซือ และความเย็นชาวางมาดที่กั๋วซือมีต่อนาง หลังจากที่ได้พบกันในป่าไผ่ทิศใต้ครั้งนั้น ท่าทีของกั๋วซือก็ดูเปลี่ยนไป
เหมือนกับว่า ครั้งแรกที่นางได้เจอกั๋วซือ กั๋วซือต้องแต่งงานกับน
