ามหาข้าอย่างไร”
นางไม่ใช่คนในทวีปชางเยว่ นางมาจากดินแดนที่ชื่อว่าหัวเซี่ย
หากวันใด นางต้องจากทวีปนี้ไป หนานเสียนจะตามหานางอย่างไร
“หากเจ้าอยู่บนชั้นฟ้าทั้งเก้า ข้าก็จะพลิกสวรรค์เพื่อค้นหา หากเจ้าอยู่ใต้บาดาล ข้าก็จะหาให้ทั่ว! ข้าบอกแล้วอย่างไร ในโลกแห่งนี้ ไม่มีที่ไหนที่ข้าจะหาเจ้าไม่พบ”
ไม่ว่าจะผ่านไปร้อยปีหรือพันปี เขาก็จะตามหานางจนพบ
เสียงเฟิงหรูชิงหัวเราะลั่นมาจากในห้อง
“กั๋วซือ ข้าหยอกเจ้าเล่น ชีวิตนี้ ข้าไม่มีทางจากทวีปชางเยว่ไปแน่นอน”
ถึงนางจะเป็นเพียงคนนอก ไม่ใช่คนของโลกแห่งนี้ แต่นางรู้สึกว่าที่นี่เป็นเหมือนบ้าน
ราวกับว่าแผ่นดินนี้ คือบ้านที่แท้จริงของนาง
“แต่ว่า…” เฟิงหรูชิงลุกขึ้น แล้วโน้มตัวไปทับหนานเสียน นางยิ้มอย่างได้ใจ “เห็นกั๋วซือจริงจังแบบนี้ ทำให้ข้าแทบทนไม่ไหว อยากจะนอนกับเจ้าให้ได้”
หนานเสียนสีหน้านิ่งเรียบ มีเพียงรอยยิ้มเล็กๆ เผยออกมา “ข้าเคยบอกไว้ว่า หากเจ้าเอาชนะข้าได้ ข้าก็จะยอมนอนกับเจ้าไปทั้งชีวิต”
เฟิงหรูชิงหน้าตาบึ้งตึง “ทำไมเจ้าอยากจะประลองกับข้าไม่จบไม่สิ้น”
“เพราะว่า…ข้าอยากโดนเจ้าฟาด”
“…”
“ข้าลืมเรื่องราวไปเยอะ กลับมีแต่ความรู้สึกที่โดนเจ้าฟาด หากเจ้าเอาชนะข้าได้ ไม่แน่ข้าอาจจะนึกอะไรออก”
“…”
จากก้นบึ้งของจิตใจ ใบหน้าที่หล่อเหลาเช่นนี้ นางจะไปลงไม้ลงมือได้อย่างไร
ใครคนนั้นไม่มีทางเป็นนางแน่! “กั๋วซือ จริงๆ แล้วเจ้าต้องการตามหาคนที่จะล้างแค้น แต่ดันห
