ม่ให้ท่านกินเด็ดขาด” ชิงหานนั่งยองๆ ลงอย่างจ๋อยๆ เอาหัวเล็กๆ ถูไถที่มือของเฟิงหรูชิง
ราวกับแมวน้อย ออดอ้อนน่าเอ็นดู
ฝูเฉินเหลือบตาลง “ถ้าหากเจ้าไม่ให้สมอจีนไปละก็ อาจทำให้ท่านแม่เจ็บปวดยิ่งกว่าตอนนี้…”
ความเจ็บปวดจากลมปราณแตกซ่าน นางทนไหว
ความเจ็บปวดจากการสูญเสียแม่นั้น นางทนไม่ได้!
ฝูเฉินกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เจ็บปวดเหลือเกิน
ชิงหานเหลือบตาขึ้น นางหยุดพูดทันทีที่เห็นใครคนหนึ่งที่ประตูชายคนนั้นสวมชุดขาวสง่างามราวกับเทพบุตร แต่ใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับแสดงถึงความกังวล
เขาดูเหมือนรีบร้อนมา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ไม่มีเค้าเดิมของคนบนสวรรค์
“ท่านพ่อ!” ดวงตาของชิงหานเป็นประกาย นางกวาดตาไปมาก่อนจะหยุด “พี่ฝูเฉิน ดูเร็ว ท่านพ่อจูงหมามาด้วย ว่าแต่ว่าหมาตัวนี้มัน…ทำไมเหมือนคนขนาดนี้ จริงด้วย…มันเหมือนกับไอ้สารเลวที่จะทำร้ายท่านแม่!”
“เสียดายที่มันเป็นแค่หมา ทำให้ข้านึกถึงเจ้าดำที่จักรพรรดิที่เก้าเคยเลี้ยง ข้าชอบเจ้าดำมากเลย จะไม่มีทางกินเนื้อหมาเด็ดขาด แต่หากเปลี่ยนเป็นเจ้าหมาป่าน้อยหรือเจ้างูน้อย คืนนี้ข้าคงจับต้มกินไปแล้ว…”
ฝูเฉินมองชิงหานเหมือนที่มองคนโง่เขลา
ต้าเฮยไม่ใช่หมา ไม่ใช่หมา! นั่นคือมังกรดำที่จักรพรรดิ์ที่เก้าเก็บมา! เจ้าเห็นมังกรเป็นหมาได้อย่างไร
หนานเสียนไม่พูดอะไร
จังหวะเดินของเขาไม่มั่นคงเหมือนแต่ก่อน เขาเดินซวนเซมุ่งหน้าไปหาเฟิงหรูชิง
เมื่อไปถึงเตียงข
