องหญิงสาว เขาจึงหยุดฝีเท้าลง ใช้นิ้วมือลูบคิ้วขมวดของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความปวดใจ
“ชิงเอ๋อร์…”
ข้า…ไม่ควรทิ้งเจ้าเอาไว้
ก่อนเคยคิดว่ามีหงส์ขาวอยู่ เจ้าจะไม่ได้รับอันตรายใดๆ แต่ท้ายที่สุด…กลับไม่สามารถปกป้องเจ้าได้
ฝูเฉินเม้มปาก “นี่ไม่ใช่ความผิดท่านพ่อ ท่านแม่ไม่ได้ถูกใครทำร้าย ท่านเลือกที่จะกินยาต้องห้ามเพื่อช่วยแม่ท่าน ดังนั้นต่อให้จะตามมาอย่างไรก็ลงเอยแบบนี้อยู่ดี ท่านอย่าโทษตัวเองเลย”
ชายคนนี้…คือคนที่ท่านแม่รัก
ฝูเฉินไม่อยากให้เขาโทษตัวเอง
หนานเสียนลูบที่แก้มของเฟิงหรูชิงเบาๆ กล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “พวกเจ้าออกไปก่อน!”
“แต่ว่า ท่านแม่…” ชิงหานมองเฟิงหรูชิงอย่างอาลัยอาวรณ์
นางไม่อยากไป นางอยากอยู่กับท่านแม่!
…………………………
