ชิงบรรลุฌานระดับเสวียนอู่แล้วมาช่วยชีวิตนาง
นางไม่เคยถามว่ายาต้องห้ามนั้นมาจากไหน
นางรู้แค่ว่า คือนางและถังอวี้ที่ทำร้ายชิงเอ๋อร์!
ถ้าไม่ใช่เพราะนางโดนวางยาพิษ ชิงเอ๋อร์ก็ไม่ต้องถูกทำร้ายให้ทุกข์ทรมานแบบนี้!
แต่ถ้าไม่ใช่เพราะถังอวี้ นางก็จะไม่โดนวางยาพิษ!
สมควรตาย!
ถังอวี้สมควรตาย!
ร่างกายของหรงเยียนสั่นเทา
เมื่อครู่นางยังดูสงบ ไม่ได้มีท่าทีของความเกลียดชังใดๆ
แต่ในตอนนี้ ดูคับแค้นใจอย่างที่ถังอวี้ไม่เคยเห็นมาก่อน ราวกับเพียงสายตาของนางก็สามารถทำให้ถังอวี้ถูกสูบลงไปในนรก
ในขณะนี้ สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ถังอวี้
ไม่ว่าจะเป็นผู้เฒ่าเหลยอวิ๋นหรือใครก็ตาม ดวงตาเหล่านั้นช่างดุเดือดเสียจนทำให้รู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมทิ่มอยู่กลางหลัง
ยกเว้นหงส์ขาว!
ตั้งแต่รู้ว่าเฟิงหรูชิงนั้นไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว หงส์ขาวมองนางด้วยความเงียบงัน ราวกับสติได้หลุดลอยไปไกล
ก่อนนี้ เพราะซู่อีและหนานเสียน หงส์ขาวจึงคอยปกป้องคุ้มครองนาง
แต่ตอนนี้ สายตาที่มันมองไปยังเฟิงหรูชิงนั้นเต็มไปด้วยความสงสาร
มันสงสารหญิงสาวแบบนี้นัก หญิงสาวผู้ไม่กลัวความเป็นความตาย ไม่กลัวที่จะกลายเป็นคนที่ไม่ไร้ความสามารถ
รู้ทั้งรู้ว่าถ้ากินยาต้องห้ามนั้นเข้าไปจะทำให้ลมปราณแตกซ่าน แต่เพื่อช่วยชีวิตญาติพี่น้อง นางจึงไม่ลังเลใจที่จะทำ
ไม่แปลกใจที่หนานเสียนจะชอบนาง หญิงสาวเช่นนี้ ถ้าไม่ได้มีลักษณะคล้ายกับตายไปแล้ว ก็ควรค่าที่คนจะหลงใหลนา
