ได้พบแม่นางที่หนานเสียนเอาแต่เฝ้าคะนึงหา หงส์ขาวก็ตื่นเต้น
ถังอิ่นอึ้งงัน ขนนกนี้…เรียกหงส์ขาวออกมาได้อย่างนั้นเหรอ
เช่นนั้นอีกประเดี๋ยวค่อยดึงขนออกมาให้เสี่ยวชิงสักหลายเส้นหน่อย อีกหน่อยเสี่ยวชิงเผชิญอันตรายจะได้มีคนช่วยเหลือ
“นางหนู!” หงส์ขาวเห็นนางไม่สนใจ ก็เรียกนางอย่างอดไม่ได้
หากเป็นเมื่อก่อนมีใครเมินมันเช่นนี้ มันคงอาละวาดไปนานแล้ว!
ในที่สุดถังอิ่นก็ได้สติ นางตอบตามสัตย์ “เสี่ยวชิงของข้าเป็นคนมอบให้”
เสี่ยวชิงหรือ อ้อ จริงสิ เหมือนกับว่าหนานเสียนเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าชิงเอ๋อร์
“เช่นนั้นเจ้ารู้จักหนานเสียนหรือไม่” น้ำเสียงของหงส์ขาวอ่อนโยนขึ้น
ถังอิ่นขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “รู้จักแน่นอน!”
“อ้อ” รู้จักก็ดี…ดูท่าจะเป็นคนกันเอง แต่ไม่รู้ทำไม หงส์ขาวรู้สึกว่าคำว่าหนานเสียนที่ได้ยินจากถังอิ่นแฝงไปด้วยความเป็นศัตรู
ดังนั้น มันถามขึ้นมาประโยคหนึ่งอย่างฉงน “จริงสิ เจ้าเป็นอะไรกับหนานเสียน”
“ศัตรูหัวใจ!”
ศัตรู…ศัตรูหัวใจหรือ
หงส์ขาว “…”
ไม่เป็นไร ต่อให้คนที่หนานเสียนชอบเป็นผู้ชายก็ไม่เป็นไร ต่อให้เขามีศัตรูหัวใจสาวเพิ่มขึ้นมาอีกหลายคน ก็ยังไม่เป็นอะไรเช่นกัน ขอเพียงซู่อีรับได้ก็พอ มันก็รับได้เช่นกัน!
…
ในเรือน หลังจากหงส์ขาวปรากฎตัว ก็ปกคลุมไปด้วยความเงียบสงบ
โดยเฉพาะเมื่อเห็นหงส์ขาวกลอกสายตามา คนทั้งหลายต่างก็สั่นเทิ้ม คล้ายมีกระบี่เล่มยักษ์เสียอยู่บนหัวพวกเขา
ความรู้สึกถูกกดดันทำให้พวกเขา
