ห้ท่านเจ้าบ้าน!”
“คนจิตใจโหดเหี้ยมพวกนั้น ถึงกับกล้าวางยาพิษท่านเจ้าบ้าน ต่อให้พวกเขาตายสักหมื่นครั้ง ก็ไม่มีทางชดใช้ความผิดนี้ไปได้!”
…
ถังอวี้มองคนของจวนเฟิงอวิ๋นที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นคับคั่ง มุมปากนางหยักโค้งน้อยๆ
นางยิ้มอ่อนๆ เสียจนแทบมองไม่ออก
ไม่ช้าในดวงตานางก็อัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำ คล้ายแฝงไปด้วยความกล้ำกลืนและโทสะ
“ทุกท่าน นางคืออาจารย์ของข้า เป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตข้ามากเสียกว่าท่านแม่ผู้ล่วงลับ ดังนั้น การตายของนางทำให้ข้าเจ็บช้ำปวดใจยิ่งกว่าใครทั้งนั้น ในฐานะศิษย์ของนาง สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ ก็คือไม่ปล่อยให้คนที่ทำร้ายนางมีอิสระ ข้าจะให้ทั้งพ่อลูกอยู่อย่างตายทั้งเป็น!”
เสี้ยววินาทีนั้น โทสะในดวงตานางโหมลุก กัดฟันแน่น เต็มไปด้วยความแค้นเข้มข้น
ความแค้นของนางมาจากใจจริงๆ ไม่ใช่เรื่องโกหก!
“คุณหนูใหญ่ พวกสารเลวกลุ่มนั้นพักอยู่ที่ใด”
หลายปีมานี้ท่านผู้อาวุโสทั้งกังวลใจเรื่องท่านเจ้าบ้านมาก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายท่านเจ้าบ้านจะไม่อยู่แล้ว พวกเขาต้องกำจัดคนกลุ่มนั้น เพื่อล้างแค้นให้ท่านเจ้าบ้าน
ยิ่งไปกว่านั้น หากทำคุณหนูใหญ่นี้ได้ ผู้อาวุโสทั้งหลายอาจให้โอกาสเลื่อนตำแหน่งกับพวกเขา
ถังอวี้หลุบตาลง หัวเราะอย่างไร้ซุ่มเสียงอีกครั้งหนึ่ง
เพราะนางเอาแต่ก้มหน้า ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครเห็นรอยยิ้มของนางชัดเจน
เฟิงหรูชิง ถังอิ่น…
หากผู้หญิงสองคนนี้ตายแล้ว บางที
