ร้ายนางถึงขั้นนี้!”
ใบหน้าชราของเขาสั่นระริก น้ำตาไหลอาบ
ถังจือในตอนนั้นไม่ใช่แค่ลูกศิษย์เขาเท่านั้น นางยังเป็นเสมือนหลานสาว
เขารับปากจะไม่ยุ่งเรื่องแผนการทั้งหมดของถังลั่ว ชั่วชีวิตนี้จะไม่พบถังจืออีก ขอเพียงถังลั่วยอมรับปากให้ถังจือออกจากตระกูลถังอย่างปลอดภัย!
ถังจือมีนิสัยเปิดเผยใจกว้าง ไม่เหมือนกับถังลั่วที่เจ้าเล่ห์มากแผนการเช่นนี้
ออกจากตระกูลถัง สำหรับนางแล้วไม่ใช่ไม่ดี
เขาเชื่อถังลั่วมากเกินไป มาจนถึงวันนี้ยังไม่รู้เลยว่า ถังลั่วแอบทำอะไรมากมายกับถังจือลับหลังเขา
หากไม่ใช่เพราะหรงเยียน เกรงว่าถังจือ…ต้องตายไปแล้วแน่
ถังลั่วหัวเราะเย็นชา “คนที่ทรยศตระกูล มีโทษตายเป็นหมื่นครั้ง!”
เขาไม่ได้ทำอะไรผิด
ถังจือทรยศตระกูลถัง สมควรตาย
เขาเสียใจที่ปีนั้นไม่ได้ฆ่านางทิ้งซะ แต่ปล่อยให้นางไปตามยถากรรม มิฉะนั้นถังจือในยามนี้ คงไม่มาปรากฎตัวที่ตระกูลถังเพื่อคนอื่นแล้ว!
ผู้เฒ่าถังอีโมโหตัวสั่น เขาค่อยๆ หลับตาลง ผ่านไปครู่หนึ่ง ค่อยลืมตาขึ้น
ใบหน้าเขาคือความปวดร้าว
“จือเอ๋อร์ ขอโทษเจ้าด้วย อาจารย์ไร้ความสามารถ…ไม่อาจปกป้องเจ้าได้”
เขาสมควรติดตามนางไป
ต่อให้ทอดทิ้งตระกูลถังก็ควรไปกับนาง
มาเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว…
เฟิงหรูชิงเดินไปหยุดด้านหน้าคนทั้งหมด
นัยน์ตาเย็นยะเยือกมองถังลั่ว แล้วค่อยๆ กวาดตามองคนอื่นๆ ของตระกูลถัง
“หมาป่าสีขาว”
“โบร๋ว”
สัตว์วิเศษขานรับ ยากนักที่มันไม่วิ่งเข้ามาออดอ้อนข้าง
