ตอนที่ 437 ไปรับน่าหลานเยียนที่ตระกูลถัง (9)
เว่ยฝ่างพูดได้ย่อมทำได้!
“เอาล่ะ นี่ก็สายแล้ว เจ้ากลับไปก่อนเถอะ รอพวกหนอนแมลงเหล่านั้นออกจากตระกูลเว่ย พวกเรายังเป็นสหายกันเหมือนเดิม หากไม่ ไม่ว่าเว่ยฝ่างเจ้าจะภักดีขนาดนี้ พวกเราก็จะกลายเป็นศัตรู!”
น่าหลานหูยิ้มแต่เปลือกเอ่ย
เว่ยฝ่างมุมปากกระตุก แม่ทัพเฒ่าเอ่ยถึงขั้นนี้แล้ว เขาคงเก็บคนพวกนั้นไว้ไม่ได้อีก
“แม่ทัพเฒ่า เจ้าบ้านฉิน เจ้าบ้านเจี่ยง ข้าขอตัวก่อนแล้ว”
เว่ยฝ่างประสานมือคารวะ แล้วจากไป
เขาต้องรีบกลับบ้านไปคลี่คลายปัญหาเหล่านี้
ครั้นคิดถึงการกระทำของคนพวกนั้น สีหน้าเว่ยฝ่างก็เคร่งขรึม อึมครึมจนแทบกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำได้…
“เจ้าบ้านฉิน เจ้าเห็นว่าอย่างไร”
หลังจากเว่ยฝ่างกลับไป น่าหลานหูหรี่ตาหันมองฉินเฟยหยาง
“ในยามปกติข้าก็ไม่สนใจแล้ว แต่ลูกสาวข้าปกป้องตระกูลเว่ย เมื่อพวกเขาประสบอันตรายกลับคิดผลักไสนางออกมา การกระทำเช่นนี้ ข้าไม่อาจทนได้จริงๆ” ฉินเฟยหยางหัวเราะเสียงเย็นเยียบ “รอคนพวกนั้นออกจากตระกูลเว่ยไปแล้ว ข้าจะทำให้พวกมัน…ทรมานไปชั่วชีวิต!”
น่าหลานหูยิ้มจางๆ พยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นเดียวกัน”
เจ้าบ้านเจี่ยงที่อยู่ด้านข้าง “…”
ทำไมเขาถึงรู้สึกว่า ตาแก่สองคนด้านข้างน่ากลัวอยู่บ้าง
เคราะห์ดีที่ตระกูลเจี่ยงของเขาไม่มีใครทำเรื่องพรรค์นี้ มิฉะนั้นเขาจะตีพวกมันให้ตาย!
น่าหลานหูขมวดคิ้ว จมดิ่งในห้วงความคิด
“เป็นอะไรไป” ฉินเฟยหยางเห็นถึงค
