วามผิดปกติ ถามขึ้น
น่าหลานหูส่ายหน้า “ไม่มีอะไร ข้ารู้สึกคล้ายจะลืมอะไรบางอย่าง แต่คิดไม่ออกว่าข้าลืมอะไรกันแน่…”
เขาลืม…ใครกันแน่นะ
…
เช้ามืดวันถัดมา
ตำหนักลึกในวังหลวง พลังแข็งกล้าสายหนึ่งพุ่งขึ้นแผ่ออกมาจากตำหนัก มุ่งทะยานทะลุผ่านชั้นเมฆบนฟ้าจนแตกตัวออก
หลินกงกงมองตำหนักบรรทมของเฟิงเทียนอวี้ด้วยความตกตะลึง พูดจาตะกุกตะกัก
“นี่…นี่เกิดอะไรขึ้น ฝ่าบาทกำลังถอนพิษมิใช่หรือ ถอนพิษจะมีการตอบสนองรุนแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
เฟิงหรูชิงเดินเข้ามาช้าๆ แย้มยิ้มจางๆ “เสด็จพ่อทะลวงระดับสำเร็จแล้ว”
“อ้อ…” หลินกงกงอึ้งงัน
ฝ่าบาทมิได้ฝึกปรือมานานนี่…จู่ๆ ทำไมถึงทะลวงระดับได้
พลังแห่งการทะลวงระดับเกิดขึ้นอยู่นานไม่สลายตัว ยังม้วนตัวอยู่กลางอากาศ
“ข้าบอกแล้วว่า พรสวรรค์ของเสด็จพ่อมิได้อ่อนด้อย เพราะเวลาฝึกปรือน้อยเกินไป ทั้งถูกพิษอีกจึงไม่ได้ฝึกฝนต่อ” เฟิงหรูชิงมองบนฟ้า “แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ เวลาผ่านไปพลังวิเศษก็ชำแรกเข้าสู่ร่างกายก็จะถูกพิษสกัดไว้ ชักนำให้ไม่อาจดูดซับพลังวิเศษได้”
“ดังนั้น..” เฟิงหรูชิงชะงักเล็กหน้อย “ข้าฉวยโอกาสตอนถอนพิษ ช่วยเสด็จพ่อทะลวงเส้นชีพจร ทำให้พลังมุ่งสู่จุดตานเถียน”
นางไม่ได้บอกว่า ใช้อาหารบำรุงสุขภาพครั้งนี้ นางได้เพิ่มน้ำพิสุทธิ์ลงไปด้วย ทำให้สรรพคุณยาเพิ่มขึ้นมาก ครั้งเดียวจึงช่วยให้เขากำจัดอุปสรรคขัดขวางทั้งหมดได้
เพียงแต่ไม่รู้ว่า ครั้งนี้เขาจะทะลวงไปสู่ระดับใด
อย
