มาฟื้นฟูความทรงจำ ค่อยพาท่านแม่ไปพบเขา
“ข้ากลับตระกูลถังยังมีบุญคุณความแค้นอื่นที่ต้องสะสางอีก” สีหน้าเฟิงหรูชิงเย็นชา “ปีนั้นตระกูลถังทำร้ายถังจือ ข้าสนองคืนกลับไปพร้อมกันด้วย!”
เมื่อคืนคนของทัพเลือดเหล็กกลับถึงวังหลวง เฟิงหรูชิงเรียกตัวถังจือเข้าพบ แล้วเล่าทุกอย่างออกไป
ดังนั้นเช้าตรู่วันนี้คนของทัพเลือดเหล็กกำลังคอยท่ารออยู่แล้ว
พวกนางรอรับฮองเฮากลับวังหลวง! ยิ่งไปกว่านั้นคือ…รอดูจุดจบของตระกูลถัง
ถังจือกำด้ามกระบี่ในมือ ความคั่งแค้นอัดแน่น “สิ่งที่ตระกูลถังติดค้างข้า ติดค้างฮองเฮา ต้องทวงคืนกลับมาให้หมด!”
นับตั้งแต่วันนั้น นางหาใช่คนของตระกูลถังอีกต่อไปแล้ว!
วันนี้ ไม่เพียงนางไม่ใช่คนของตระกูลถังเท่านั้น ซ้ำยัง…มิอาจอยู่ร่วมฟ้าดินกับตระกูลถังด้วย!
‘เช่อ…’เฟิงหรูชิงมองใบหน้าอันคุ้นเคยของฉินเฉิน ขณะที่นางคิดเรียกชื่อนี้ออกมา คำพูดมาหยุดที่ปากก็เปลี่ยนคำ “เฉินเอ๋อร์ เจ้ากลับไปรอข้าที่จวนองค์หญิง”
ใบหน้าอ่อนเยาว์ของฉินเฉินแต้มรอยยิ้ม “ข้าไปกับเจ้า”
คนที่ทำให้นางเสียใจ เขาไม่มีวันปล่อยไป!
ชายหนุ่มแววตาคมกริบ ดวงตาใสกระจ่างเผยไอสังหาร
“ชายโฉด” เสี่ยวชิงยื่นหัวเล็กๆ ออกมา ยิ้มร่าเอ่ยว่า “คุณชายข้าติดตามอยู่ข้างกายองค์หญิงอยู่แล้ว เจ้ากลับไปรอนางซะเถอะ”
เฟิงหรูชิงหน้าคล้ำ “ไม่ใช่! อย่าพูดเหลวไหล! เขาคือน้องชายข้า!”
หนานเสียนเห็นว่าเฟิงหรูชิงปฏิเสธ มุมปากแย้มยิ้มลุ่มลึกจางๆ “เสี่ยวชิงชอ
