บเอ่ยเหลวไหล ไม่สู้จับมันตุ๋นน้ำแกงงู ให้มันสงบเสงี่ยมเสียหน่อย”
“…”
นายท่าน ข้ากำลังช่วยท่าน ท่านยังรังแกข้าอีก!
ข้าจะหนีออกจากบ้านแบบไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว!
ฉินเฉินไม่มีปฏิกิริยาตอนสนองใดๆ ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างเฟิงหรูชิงดังเดิม
คล้ายกับขอเพียงมีนางอยู่ เขาถึงวางใจได้
“เสด็จพ่อ พวกเราไปกันเถอะ ข้าเพิ่งบอกเสี่ยวอิ่นไป นางน่าจะรอพวกเราอยู่แล้ว!”
เฟิงหรูชิงปิดงำประกายดวงตา ก้นบึ้งในตายังมีแววคลุ้มคลั่งยากหลบซ่อนได้
…
หลังเขาตระกูลถัง กระท่อมไม้
หรงเยียนนอนอยู่บนเตียง กระบอกตานางเหม่อมองคานไม้ ริมฝีปากแตกแห้งมีเลือดไหล ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษ ดูอ่อนระโหยโรยแรงอย่างยิ่งยวด ไร้ซึ่งงดงามดังกาลก่อนอีก
ถังลั่วไม่อยากเชื่อว่า เขาไม่มาหลังเขาเพียงไม่กี่วัน หรงเยียนจะอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว
ครั้นเห็นหญิงในดวงใจดูน่าอนาถขึ้นเพียงนี้ มือเขาสั่นเทิ้ม ลูบใบหน้าขาวซีดนั้น
ในดวงตาแฝงไปด้วยความเจ็บปวด
“อวี้เอ๋อร์ เยียนเอ๋อร์เป็นอะไรไปแล้ว”
แววตาถังอวี้สงบนิ่ง “ท่านพ่อ ข้าตั้งใจดูแลน้าหรงตามคำสั่งท่าน แต่น้าหรง…นางไม่ยอมอยู่ในตระกูลถัง จงใจอดอาหารบีบคั้นข้า กระทั่งน้ำสักหยดก็ไม่ดื่มมาหลายวันแล้ว ดังนั้นจึงขาดน้ำแล้วอยู่ในสภาพนี้”
