ล่อยมือก่อนได้หรือเปล่า ท่านจับไว้จนถึงเมื่อไรกัน
“หนานเสียน!”
เฟิงหรูซวงไม่รอคำตอบหลิวหรง นางเร่งฝีเท้าตรงไปเบื้องหน้าหนานเสียน สีหน้าตื่นตระหนก
“ท่านบอกข้ามา ท่านกับเฟิงหรูชิงมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่”
สายตาหนานเสียนราบเรียบมองเฟิงหรูซวงคล้ายกำลังใช้ความคิด แต่เขาใคร่ครวญอยู่นาน ก็คิดไม่ออก ถึงเรียกเอ่ยปากเรียก “เสี่ยวชิง”
“นายท่าน ข้าชื่อชิงจู๋” เสี่ยวชิงโผล่หัวน้อยๆ ออกมา เถียงกลับ
“เสี่ยวชิง นางคือใคร”
เฟิงหรูซวง “…”
“นายท่าน นางคือเฟิงหรูซวง” เสี่ยวชิงร้องหึสองคำ
“ท่านถามข้ามาสองครั้งแล้ว ท่านความจำสั้นหรืออย่างไรกัน ไม่นานมานี้ท่านเพิ่งถามข้าว่านางคือใคร พริบตาท่านก็ลืมไปอีกแล้ว”
เฟิงหรูซวงเกือบหยุดหายใจ สีหน้าแดงก่ำ
“กั๋วซือ เหตุใดท่านถึงไร้เยื้อใยเยี่ยงนี้ ท่านจงใจตัดขาดความสัมพันธ์กับข้าหรือเพราะเฟิงหรูชิงหรือ หากมิใช่นางเปลี่ยนไปสวยแล้ว ท่านคงไม่เปลี่ยนใจใช่หรือไม่ วันนั้นก่อนที่ข้าถูกส่งตัวไปค่ายทหาร ท่านยังตั้งใจมาส่งข้า!”
น้ำเสียงหนานเสียนสงบเรียบ “อ้อ ชิงเอ๋อร์ไม่ชอบเสี่ยวชิง วันนั้นข้าคิดเอามันไปทิ้ง”
เฟิงหรูชิงอึ้ง นางไม่ชอบเสี่ยวชิงตั้งแต่เมื่อไรกัน ไฉนนางไม่รู้เรื่องเลย
ดูท่าคงมีแค่เสี่ยวชิงที่รู้ความ เจ้านายเกิดความอิจฉาก็เพราะองค์หญิงบอกให้มันคลอดลูกงูน้อยออกมา จึงเกิดความริษยา ไม่สนใจมันที่ได้รับความไม่เป็นธรรมและถูกใส่ร้าย ดึงดันจะทอดทิ้งมันให้ได้
“เช่น…เช่นนั
