้นท่านยังมองส่งข้าจากไป” เฟิงหรูซวงกัดมุมปากแน่น กระบอกตาแดงก่ำ
กั๋วซือชอบนางชัดๆ ไม่เช่นนั้น ทำไมตอนนั้นเขาถึงมองส่งนางด้วยความรักด้วยเล่า
“อืม เพราะเสี่ยวชิงบอกว่า ถ้าข้าฆ่าเจ้า ชิงเอ๋อร์จะยินดี” เสียงของหนานเสียนยังคงนิ่งเฉย ทว่า…ทำให้คนเย็นยะเยือกไปทั่วร่างได้อย่างง่ายดาย “แต่ชิงเอ๋อร์เคยบอกว่า ไม่อยากให้ข้ายืนมือเข้าไปยุ่งเรื่องของนาง ตอนนั้นข้าคิดจะสั่งสอนเจ้าสักหน่อย ไม่นับว่าฆ่าคน”
คำพูดของคล้ายหนุ่มคล้ายน้ำเย็นๆ สาดใส่ใจของเฟิงหรูซวงจนเย็นวาบ ก่อนหน้านี้ไม่ว่านางจะแพ้ให้กับเฟิงหรูชิงกี่ครั้งกี่ครา นางกลับไม่เคยสิ้นหวัง
เพียงเพราะนางหลงคิดว่ากั๋วชือชอบนาง!
ไม่เช่นนั้นในคืนวันอันมืดหม่นในค่ายทหารนางคงไม่อาจฝืนทนออกมาได้ กระทั่งแอบหนีกลับมาเพื่อพบเขา!
เพราะอะไรกัน…
เพราะอะไรนางถึงพบกับจุดจบเช่นนี้ด้วย!
“ไม่ ไม่ใช่แบบนี้!” แววตาเฟิงหรูซวงเจ็บปวด
“หนานเสียน ข้าชอบท่านมาตั้งหลายปี ทำไมท่านถึงทำกับข้าเช่นนี้”
…………………………..
[1] เมตร
