แรกก็ครอบครองฉินซวินเอาไว้คนเดียวไม่ยอมให้น้องสาวของเจ้าเป็นอนุภรรยา ตอนนี้ก็ยังจะขับไล่นางออกจากตระกูล ข้าจะตีเจ้าให้ตายเสียก่อนนางคนน่ารังเกียจ!”
ท่านย่าหยิบไม้เท้าขึ้นมาฟาดไปทางเว่ยผิ่นเหยาอย่างแรง
ไม้เท้าของนางยังไม่ทันได้เข้าใกล้เว่ยผิ่นเหยาก็ถูกฉินอี๋จับเอาไว้แน่น
“ศัตรูข้างนอกอยู่ตรงหน้าท่านยังมีใจคิดรังแกผิ่นเหยา? เห็นตระกูลฉินของข้าไม่มีคนแล้วหรือไร? น้องชายข้ารับหรือไม่รับอนุภรรยาผิ่นเหยาไม่ยุ่งเกี่ยว แต่ข้าไม่ยอมให้เขารับอนุภรรยาข้ายอมรับแค่ผิ่นเหยาผู้เดียวน้องชายข้าก็เช่นกัน เขาไม่มีทางหักหลังผิ่นเหยา!”
“เห๊อะ!” ฮูหยินเฒ่าชี้หน้าฉินอี๋ด้วยความสั่นเทา “เจ้าก็แค่ลูกสาวที่แต่งออกไปมีสิทธิ์อะไรเป็นตัวแทนตระกูลฉิน? แล้วยังขัดขวางไม่ให้ฉินซวินรับอนุภรรยา เจ้าคู่ควรหรือ?”
ลูกสาวที่แต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่ถูกสาดออกไป ใครก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยวเรื่องในตระกูลแม่อีก!
มุมปากฉินอี๋ยกยิ้มเย็น นางมองเว่ยเมิ่งเจี๋ยแล้วก็หันไปมองฮูหยินเฒ่า สุดท้ายก็เบนสายตาไปมองชายเพียงคนเดียวในที่นี้
ผู้ชายทุกคนในสามตระกูลใหญ่ไปร่วมสู้ศึกหมดแล้วมีเพียงผู้หญิงที่อยู่
แต่น่าเสียดาย…ลูกชายของอนุภรรยาตระกูลเว่ย น้องชายแท้ๆ ของเว่ยเมิ่งเจี๋ยกลับหลบซ่อน แล้วยังมาหลบซ่อนขอลี้ภัยที่จวนแม่ทัพของนาง!
ผู้ชายโตเต็มวัยคนหนึ่งให้นางที่เป็นผู้หญิงปกป้องเขา นี่มันน่าขันเพียงใดกัน?
“ผู้นำตระกูลเว่ยฉลาดหลักแหลมกล้าหาญภ
