ดไว้ชีวิตหมาเช่นข้าด้วย”
มีเว่ยเมิ่งเจี๋ยกับเว่ยเสียงนำแล้วฮูหยินเฒ่ากับเว่ยฮูหยินรองก็คุกเข่าลงตรงหน้าหลิวเฝ่ยด้วยตัวที่สั่นเทา
เว่ยฮูหยินรองคือแม่ของเว่ยเมิ่งเจี๋ยและเว่ยเสียง และเป็นหญิงที่ฮูหยินเฒ่าบังคับให้เว่ยฝ่างรับเป็นอนุภรรยา
คนยังมีชีวิตอยู่ไม่มีผู้ใดไม่กลัวตาย
ดังนั้นพวกนางไม่ได้รู้สึกว่าวิธีทำของตัวเองมีอะไรผิดไป คนที่มีชีวิตอยู่ดีๆ เหตุใดต้องตายด้วย?
เพื่อศักดิ์ศรีที่น่าขันนั่นหรือ?
ชีวิตก็ไม่มีแล้วจะเอาศักดิ์ศรีไปทำอะไร?
“ฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะของหลิวเฝ่ยดังขึ้นเรื่อยๆ แฝงด้วยความดูถูกเหยียดหยัน
เว่ยฝ่างตอนอายุยังน้อยก็ตามแม่ทัพเฒ่าขี่ม้าเข้าสนามรบสร้างผลงานไว้นับไม่ถ้วน
ว่ากันว่าตอนนั้นเขาถูกจับโดยศัตรูและบีบบังคับให้เขายอมจำนน เขายอมกัดฟันทนทรมานอยู่หลายเดือน
หลังจากนั้นแม่ทัพเฒ่าก็ตามมาจึงช่วยเขาออกมาจากน้ำมือศัตรูได้
ว่ากันว่าตอนแม่ทัพเฒ่าเห็นเว่ยฝ่าง ร่างกายของเขาไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่สมบูรณ์ดีเลยใกล้จะตายแต่กลับไม่ตายข้างๆ ยังมีน้ำเกลือที่เอาไว้รด ทั้งในปากของเขาถูกเขากัดจนเลือดไหลออกมา
วันนั้นทหารตระกูลน่าหลานทุกคนต่างก็ร้องไห้
ให้ความจงรักภักดีของเขา
แต่ทว่าคนหัวแข็งเช่นนี้ให้กำเนิดคนขี้ขลาดตาขาวกลัวตายสองคน
หลิวเฝ่ยที่จริงแล้วนับถือเว่ยฝ่างมาก แต่นับถือก็ส่วนนับถือความแค้นใหญ่หลวงของเขากับตระกูลน่าหลานไม่มีทางเลิกรา!
“เว่ยเสียง” หลิวเฝ่ยมองเว่ยเสียงอย่างถือ
