ตัว “หากเจ้าพูดต่อหน้าทุกคนว่าเว่ยฝ่างคือคนขี้ขลาด คนทรยศ ข้าจะปล่อยเจ้าไป”
เว่ยเสียงตาเป็นประกาย เขาแทบจะไม่ลังเลใดๆ ก็เอ่ยปากออกมา “เดิมเว่ยฝ่างก็เป็นคนขี้ขลาด เป็นคนทรยศ เขาจะไปเทียบกับผู้นำตระกูลหลิวเช่นท่านได้อย่างไร? ผู้นำตระกูลหลิวหากท่านปล่อยข้าไป วันหน้าข้าจะเคารพท่าน ตระกูลเว่ยของพวกเรามีข้าเป็นลูกชายคนเดียว ตระกูลเว่ยของข้าก็เป็นของท่าน”
เว่ยผิ่นเหยาหลับตาลง นางไม่อยากเห็นหน้าคนน่ารังเกียจพวกนี้อีกแล้ว
แต่ใจนางกลับเหมือนถูกคนทุบเจ็บปวด
ท่านพ่อ ท่านเห็นหรือไม่? นี่คือลูกชายตระกูลเว่ย เห็นแก่ตัว กลัวตาย ขี้ขลาด
ตอนแรกท่านยอมตายไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อศัตรู แต่เขากลับยังไม่ทันรบก็เข้ากับศัตรูเพื่อลี้ภัยแล้ว…หลิวเฝ่ยลงมือฉับพลันต่อยหมัดไปที่อกของเว่ยเสียง ร่างของเขาลอยไปด้านหังแล้วตกลงกับพื้น
“ท่าน…” เว่ยเสียงเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา
ผู้นำตระกูลหลิวพูดแล้วแท้ๆ ขอเพียงเขาพูดถ้อยคำนั้นก็จะปล่อยเขา
หลิวเฝ่ยทำเสียงหึ๊ “ตระกูลหลิวข้าไม่ต้องการคนรักตัวกลัวตาย เมื่อครู่ที่ข้าพูดถ้อยคำเหล่านั้นก็เพียงต้องการรู้ว่ามีกี่คนที่รักตัวกลัวตาย! คนเช่นนี้ตระกูลหลิวข้าไม่มีทางเอาไว้!”
คนขี้ขลาดตระกูลหลิวมีหลิวอวี๋นเซียวคนหนึ่งแล้วไม่ต้องการคนที่สอง ไม่ต้องพูดถึงคนที่หักหลังตระกูลเพื่อมีชีวิตอยู่ ไม่ช้าก็เร็วต้องมีสักวันที่จะหักหลังตระกูลหลิวของเขา
เขาหลิวเฝ่ยยังไม่โง่เขลาขนาดจะรับคนเช่นนี้ไว้
