งเกียจฉายในแววตาแล้วสะบัดชายเสื้อเดินหน้าต่อ
ยังคงมีคนไม่สนใจความเป็นความตายคิดอยากจะฆ่าเฟิงหรูซวง แต่กลับไม่สามารถทะลุผ่านการป้องกันของหลิวอวี๋นเซียวและถังซานได้
อันที่จริงยอดฝีมือสี่แคว้นก่อนหน้านี้พวกเขาก็ไม่สามารถเอาชนะได้แล้ว ตอนนี้มีมาอีกหนึ่ง…ถังซานที่เป็นระดับเสวียนอู่ คนอื่นๆ ได้แต่ใช้สายตาแห่งความโกรธแค้นจ้องมองร่างเฟิงหรูซวงจากไป ในดวงตาคือความเกลียดชังที่ไม่อาจลบล้าง
หลิวอวี๋นเซียวไม่ได้ส่งนางไกลนักก็ให้นางเดินไปวังหลวงเอง ส่วนเขาเลือกที่จะกลับไปยังประตูเมือง อยากจะเห็นว่าตระกูลน่าหลานจะพังยับเยินอย่างไร!
ถังซานไม่แม้แต่จะหยิบอาวุธออกมา ฝ่ามือพัดลมไปทางถังจือทันที หมาป่าสีขาวเป็นกังวลรีบพุ่งเข้าไปใช้ร่างกายอันใหญ่โตของมันบังหน้าถังจือเอาไว้ ฝ่ามือปะทะเข้าที่ตัวหมาป่าสีขาวอย่างแรง พลันร่างของมันก็ลอยขึ้นบนท้องฟ้าหมุนเป็นวงไปทางนอกประตูเมืองก่อนจะตกลงจากฝากฟ้า
“เอ๋าว์วู!”
หมาป่าสีขาวลุกลี้ลุกลนอุ้งเท้าตะเกียกตะกายอยู่กลางอากาศ มันกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้ถูกถังซานตีตายแต่จะตกลงไปตายแทน!
ร่างของมันตกลงด้วยความรวดเร็วไม่มีความเจ็บปวดอย่างที่คาดการณ์ไว้ ใต้ร่างของมันนุ่มนิ่มนอนสบาย สบายจนมันอดจะขยับตัวส่งเสียงร้องเอ๋าว์วูไม่ได้
“ฮือว้า!” จู่ๆ ก็มีเสียงร้องห่มร้องไห้ราวกับผีสางดังขึ้นทำเอาหมาป่าสีขาวสะดุ้งตัวโยน
มันหันไปมองก็เห็นถังอิ่นร้องไห้ดั่งดอกสาลี่ต้องการหยาดฝนตะโกนเสียงแห
