บแห้ง “เสี่ยว…เสี่ยวชิง…ฮือฮือ เสี่ยวชิง…”
“เอ๋าว์วู?” หมาป่าสีขาวงุนงงเล็กน้อย นังหนูนี่เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่? นายท่านเล่า?
สายตาของมันค่อยๆ มองลงไปข้างล่าง ก็เห็นใบหน้าดำทะมึนที่คุ้นเคยปรากฏอยู่…ใต้ร่างของมัน?
ในหัวหมาป่าสีขาวมีเสียงอื้ออึง จบสิ้นแล้ว เทียนหลิงกั่วเดือนหนึ่ง…ไม่มีแล้ว…
“เสี่ยวชิง!” ถังอิ่นร้องหนักเสียยิ่งกว่าพ่อเสีย ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยน้ำตาเจ็บปวดรวดร้าวหาที่ใดเปรียบ
“เอ๋าว์วู” หมาป่าสีขาวตกใจจนร้องไห้จริงๆ
ฮือฮือ มันไม่ได้ตั้งใจ ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของถังซานคนชั่วนั่น มันไม่รู้เรื่อง นายท่านต้องเชื่อดวงใจที่จริงใจของมัน!
เฟิงหรูชิงยังคงถูกทับหายใจไม่ออกอยู่ด้านล่าง “…” ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก!
นางต่อยออกไปด้วยความโมโหทำให้หมาป่าสีขาวลอยไปไกลหลายเมตร
เดิมนางกับถังอิ่นก็อยู่บนถนนดีๆ กลับมีโชคร้ายตกลงมาจากฟ้า ถูกเจ้าหมาป่าตัวนี้ใช้เป็นแพะรับบาป
“เอ๋าว์วู”
หมาป่าสีขาวกลิ้งสองสามตลบก็พุ่งมาตรงหน้าเฟิงหรูชิงอีก น้ำตาคลอท่าทางเศร้าสร้อยน่าสงสาร
สายตาเฟิงหรูชิงหยุดอยู่ที่รอยเลือดบนร่างของหมาป่าสีขาว
เมื่อครู่นางถูกหมาป่าสีขาวทับไว้ใต้ร่าง จนถึงตอนนี้เพิ่งจะเห็นรอยดาบลึกหลายรอยบนหลังของหมาป่าสีขาว…ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นฉับพลัน ดวงตาสีดำของนางราวกับมีคลื่นลูกใหญ่ซัดสาดเข้ามาไม่รู้จบ
………………………….
[1] หมีหมา คือ เปรียบเทียบคนขี้ขลาดไร้ประโยชน์
