าเอาชายวัยกลางคนขึ้นมาอีกคน น่าหลานหูหยุดทุกการโจมตีลง
สายตาของเขาหยุดลงที่คนที่อยู่ในมือหลิวอวี๋นเซียว สีหน้าไร้อารมณ์ใดๆ “เจ้าทำเช่นนี้ก็เพื่อต้องการดูหมิ่นข้า ข้าจะทำตามที่เจ้าต้องการ แต่หวังว่าเจ้าจะปล่อยคนธรรมดาเหล่านี้ไปทั้งหมด”
หลิวอวี๋นเซียวยิ้มเย็น “ขอเพียงเจ้าคุกเข่าให้ข้า ข้าก็จะให้พวกเขาออกจากเมืองหลวง ขอเพียงพวกเขาไม่กลับมาอีกข้าก็จะไม่ฆ่าพวกเขา เป็นอย่างไร?”
“ได้!” เสียงของน่าหลานหูแฝงด้วยความสั่นเล็กน้อย แววตาหนักแน่นดั่งเหล็กกล้า
“ท่านแม่ทัพเฒ่า!”
ทุกคนล้วนตกใจหน้าซีดมองน่าหลานหูด้วยความกังวล “ท่านทำเช่นนั้นไม่ได้!”
น่าหลานหูเกิดมาเพื่อรักเกียรติศักดิ์ศรี หากวันนี้ทำเรื่องเช่นนั้นออกมาจริงชีวิตนี้ของเขา…คงจะต้องตกอยู่ในความทุกข์ทรมาน!
ต่อให้มีชีวิตอยู่ก็ตายเสียยังดีกว่าอยู่!
น่าหลานหูหลับตาลงช้าๆ
สักพักเขาก็ลืมตาขึ้น หัวเข่าค่อยๆ ลดลงต่ำสู่พื้น
“ท่านแม่ทัพเฒ่า!” ใบหน้าสูงวัยของฉินเฟยหยางแฝงด้วยความเศร้าโศก “ท่านจะทำตามที่มันต้องการไม่ได้ ท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้!”
ในหูของน่าหลานหูไม่มีเสียงใดเข้าไปได้อีกแล้ว
เขารู้ดีว่าวันนี้เขาต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วใช้ศักดิ์ศรีไปช่วยชีวิตคนมันจะเป็นไร?
ในตอนที่หัวเข่าของน่าหลานหูกำลังจะแตะพื้น ชายวัยกลางคนก็อาศัยตอนที่หลิวอวี๋นเซียวไม่ได้ตั้งตัวคว้าเอาดาบในมือของเขาแทงทะลุอกตัวเอง
ร่างของน่าหลานหูแข็งทื่อ
เลื
