น่นไว้ในมือตลอด
เพียงเพราะไม่ว่าเวลาใดนางก็รู้ดีว่าของที่เหลือไว้ให้ชิงเอ๋อร์จะให้ใครไม่ได้!
ใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น!
“เยียนเอ๋อร์ ข้ายอมรับตอนแรกข้าทำเรื่องผิดต่อเจ้าจริง แต่ข้าใช้เวลาสิบปีมาชดเชยให้ พวกเราทั้งตระกูลถังล้วนกำลังชดเชยให้เจ้านี่ยังไม่พอหรือ?” ถังลั่วมองหรงเยียนด้วยความปวดใจ
หรงเยียนยิ้มเย็น “ตระกูลถังชดเชยให้ข้า? การกลั่นแกล้งของหญิงรับใช้ การทำร้ายของหมอ การหลอกลวงของถังอวี้ ทั้งหมดนี่คือ…กำลังชดเชยให้ข้า!”
ใจถังลั่วเต้นแรงขึ้นกะทันหันหรือว่าในสิบปีนี้ยังเกิดเรื่องอะไรที่เขาไม่รู้?
สีหน้าของหรงเยียนแฝงด้วยความประชดประชัน
“ข้าบอกเจ้าได้ว่าเจ้าสู้เขาไม่ได้ตรงไหน! ตอนพวกเราแต่งงานกันล้วนแต่ไม่ได้แข็งแกร่งมากพอแต่กลับสัญญาว่าจะประคองกันไปทั้งชีวิต” เสียงของนางไม่ได้เย็นชาเหมือนในตอนแรกกลับเป็นความรักความเสน่หา
“แต่ผู้หญิงที่ต้องการจะแต่งงานกับเขามีมากเหลือเกิน และยังมีผู้คนนับไม่ถ้วนบีบให้เขารับอนุภรรยา ตอนแรกเขาต้องต้านทานความกดดันมากมายไม่ยอมรับเป็นข้าที่เกลี้ยกล่อมให้เขารับไว้ ขอเพียงเขาไม่ไปอุปถัมภ์ผู้หญิงเหล่านั้นก็พอ”
ก่อนที่ผู้หญิงเหล่านั้นจะเข้าวังมานางออกไปพบพวกนางก่อน และบอกการตัดสินใจของเฟิงเทียนอวี้กับพวกนาง
พวกนางสามารถเข้าวังได้แต่จะต้องเป็นหม้ายเฝ้าเรือนไปทั้งชีวิต หากพวกนางไม่ยินยอมนางก็สามารถปล่อยพวกนางไปได้ หากพวกนางยืนกรานจะอยู่ก็เป็นได้เพียงเท่านั้น!
หา
