กมีคนกล้ายั่วยวนเฟิงเทียนอวี้ สายตานางไม่ยอมให้เม็ดทรายใดมาขวางตา ไม่ว่าผู้หญิงนั่นหรือตระกูลของผู้หญิงเหล่านั้นล้วนจะไม่มีวันสงบสุข!
นางโหดร้ายก็เพียงเพราะนางไม่ยอมให้สามีไปนอนหลับเคียงข้างหญิงอื่น และนางก็เคยให้โอกาสพวกนางแล้ว ให้พวกนางเลือกและบอกทุกอย่างไว้ตั้งแต่ต้น ก็ยังมีคนจะเข้าวังให้ได้ เช่นนั้นก็โทษว่านางใจร้ายไม่ได้
“เพราะเหตุนี้” หรงเยียนนึกถึงเมื่อก่อนสีหน้าก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น “ยั่วยุให้คนมากมายก่อเรื่องยุ่ง บีบให้สามีของข้าปลดข้า แต่เขาก็ยังต้านทานแรงกดดันทั้งหมดไว้ไม่ยอมให้ผู้ใดทำร้ายข้า”
“แล้วเจ้าล่ะ? คนมากมายทำร้ายข้ามากเพียงนี้ใต้จมูกเจ้า เจ้ารู้บ้างหรือไม่? เพราะเจ้าหยิ่งผยองเกินไปหรืออาจไม่ได้รักข้าถึงเพียงนั้นจึงได้ปล่อยให้คนพวกนั้นมีโอกาสทำร้ายข้า”
แต่เฟิงเทียนอวี้ไม่เคย!
อยู่ข้างกายเขานางไม่เคยถูกทำร้ายแม้แต่น้อย
เขาปกป้องนางอย่างดีมากตลอด ดังนั้นนางก็ยินดีปกป้องแคว้นนี้เพื่อเขา
“ไม่ใช่เช่นนั้น!” ถังลั่วลนลานในที่สุด มือของเขาจับบ่าหรงเยียนแน่น “ข้ารักเจ้ามากจริงๆ ข้าเพียงแค่ไม่รู้เรื่องพวกนี้ เยียนเอ๋อร์เจ้าต้องเชื่อข้า ข้าไม่มีทางปล่อยไม่ว่าใครที่ทำร้ายเจ้า ไม่มีทาง!”
