วาย
เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่ช่วยเขาจัดการเรื่องราวในครั้งนี้จะเป็นเยียนเอ๋อร์
“ได้”
ถังลั่วกอบกุมหญ้าวิเศษระดับห้าในมือเบาๆ นัยน์ตายิ่งดำมืดยิ่งขึ้น ทว่าใบหน้าที่สง่างามไม่ได้แสดงออกมากลับมีความอ่อนโยนและรอยยิ้มดั่งหยก
“เยียนเอ๋อร์ รอเรื่องในตระกูลถังผ่านพ้นไปแล้วเจ้าแต่งกับข้าดีหรือไม่?”
หรงเยียนมองถังลั่วด้วยความไม่เข้าใจ “ข้ามีสามี มีลูก เหตุใดต้องแต่งกับเจ้า?”
ลมหายใจถังลั่วสะดุด
เขาเคียงข้างนางมาสิบปี สุดท้ายก็ยังสู้คนคนนั้นในความทรงจำนางไม่ได้
ต่อให้นางจะลืมเขาไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่กล้าบีบบังคับนาง
แม้ว่านางจะสูญเสียความทรงจำ อาจดูโง่เขลาในบางครั้ง แต่ในกระดูกนางยังคงเหลือความเข้มแข็งอยู่
บีบบังคับก็มีแต่จะทำให้ต่อต้านก็เท่านั้น
“ไม่มีอะไร เยียนเอ๋อร์ ชีวิตนี้ของข้าไม่ขออะไรอีก หวังเพียงว่าเจ้าจะอยู่ข้างกายข้า ตลอดไป…ไม่ทอดทิ้งข้า” ถังลั่วหลับตาลงช้าๆ สักพักเขาจึงจะลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นจากหัวเตียง
เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองกลัวอะไร หลังจากเห็นเฟิงหรูชิงเขาก็อดตื่นตะหนกไม่ได้ กลัวมากว่าหรงเยียนจะจากไป
ดังนั้นเขาจึงจงใจมาพูดชื่อนั้นต่อหน้าหรงเยียน ปฏิกิริยาของหรงเยียนทำให้ใจของเขายิ่งหนาวมากกว่าเก่า นัยน์ตาปกคุมด้วยหมอกควัน
