ตอนที่ 429 กาลเวลาล่วงเลยแต่มิตรสหายเก่ายังอยู่
“เอ๊ะ?”
หยวนตกตะลึงกับคำพูดของอีกฝ่าย ช่วงอึดใจก่อนยังคิดจะยึดร่างของเขาอยู่เลย แต่มาตอนนี้กลับจะรับเขาเป็นศิษย์เสียแล้ว แม้เขาพอฟังออกว่าเรื่องยึดร่างนั้นเป็นคำพูดล้อเล่น แต่การพลิกจากหน้ามือไปหลังมือเช่นนี้ก็ทำให้เขาผิดคาด
ทว่าเมื่อนึกถึงพลังอันสูงส่งยากหยั่งถึงของอีกฝ่ายแล้ว หวนนึกถึงพรสวรรค์ของตนเองในใจเขาก็บังเกิดความมั่นใจขึ้นมานิดหน่อย เขาไม่ก้าวเข้าไปหายังรักษาระยะห่างไว้แล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “คิดจะรับข้าเป็นศิษย์ท่านไม่แนะนำตัวหน่อยหรือไร”
บุรุษอาภรณ์สีขาวก็คือเจียงฉางเชิงนั่นเอง พอเผชิญหน้ากับคำถามของหูยวนเขาก็สะบัดแสแสร้งทำตัวลึกลับแล้วเอ่ยว่า “นามของอาจารย์มิอาจบอกกล่าว อาจารย์เป็นเพียงนักพรตพเนจรผู้ท่องอยู่ในแดนมนุษย์ ทำนายทายทักจนทราบว่าเจ้ากับข้ามีวาสนาศิษย์อาจารย์ต่อกันจึงตั้งใจเดินทางมาหาเจ้า”
หูยวนได้ยินเช่นนี้ก็คลายความระแวงลง ไม่ว่าอย่างไรบนตัวเขาก็ไม่มีสิ่งใดที่ควรค่าให้หมายตา อีกฝ่ายก็ดูอายุน้อยเช่นนี้คงไม่คิดจะช่วงชิงร่างกายของเขาหรอก เขาเดินเข้าไปหาทันทีเมื่อเดินมาถึงเบื้องหน้าเจียงฉางเชิงก็คุกเข่าข้างหนึ่งแล้วประสานหมัดเอ่ยว่า “ศิษย์หูยวนคารวะอาจารย์!”
แม้มหาพิภพจิตจรจะมีนักพรตที่แจกจ่ายวิชาฝึกบำเพ็ญอยู่ไม่น้อย แต่เท่าที่เขาเคยเห็นมาส่วนใหญ่ล้วนเป็นวิชากระจอกงอกง่อย ตัวเขาต้องการอาจารย์ผู้สั่งสอนถ่ายทอดวิช
