ยังไม่ดำเนินการครบถ้วนตามจารีต จึงไม่สามารถหลับนอนด้วยกันได้ และมันยังขาดเพียงสิ่งนี้เท่านั้น
บัดนี้ที่นางได้เข้ามาอยู่ในบ้านสกุลหลิ่ว แต่หลิ่วอวี้เฉินกลับบ้านน้อยครั้งมาก ทุกครั้งที่กลับมานางจะมาร้องไห้โอดครวญกับเขา ทำให้เขาฟังได้ไม่กี่ประโยคก็ออกจากบ้านไป
ดังนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและนางจึงไม่มีอะไรที่ก้าวหน้าขึ้นจากเดิม ตอนนี้นางไม่สนอะไรมากมายแล้ว ขอเพียงได้เป็นเมียของหลิ่วอวี้เฉิน หลิ่วอวี้เฉินจะต้องรับผิดชอบนาง!
“อวี้เฉิน” ถานซวงซวงเขย่งเท้า มือของนางโอบคอของหลิ่วอวี้เฉินไว้ สายตาของนางจับจ้องไปที่ชายคนที่อยู่ตรงหน้าแม้ภาพจะพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา
ผู้ชายคนนี้ที่ทำให้นางรักมานาน…และทำให้นางเจ็บปวดมานับครั้งไม่ถ้วน
อันที่จริง เมื่อมองเห็นถานซวงซวงในสภาพนี้ หลิ่วอวี้เฉินก็รู้สึกหวั่นไหว แต่ไม่รู้ทำไมในชั่ววินาทีนั้น ในหัวของเขากลับปรากฏใบหน้าของหญิงอีกคน
หญิงที่งามเกินผู้ใดเปรียบ สวยสง่าและมีความสามารถเหลือแสน!
เขาเองก็ไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่ไม่เกลียดนางขนาดนั้น บัดนี้ไม่ว่าในความคิดหรือว่าจิตใจกลับมีแต่ภาพนาง ไม่อาจลืมเลือน
หลิ่วอวี้เฉินเลยยกมือขึ้นแล้วค่อยๆ ผลักถานซวงซวงออก
“อวี้เฉิน เป็นอะไรไป” สีหน้าของถานซวงซวงเปลี่ยนไป นางกำมือแน่น น้ำเสียงสั่น แต่นางพยายามถามด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและอ่อนโยน
หลิ่วอวี้เฉินปิดตาลงช้าๆ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ลืมตาขึ้น น้ำเสียงของเขาแน่วแน่เด็ดเดี
