บอวี้เฉินอย่างนั้นหรือ”
ลูกสาวของขุนนางต้องโทษ?
ถานซวงซวงหัวเราะเสียงดัง เสียงหัวเราะของนางดูเหมือนคนบ้า “ถ้าไม่เป็นเพราะรับโทษโบยสองร้อยทีแทนพวกท่าน ข้าจะกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร สกุลถานของข้าคงไม่ต้องเจอกับเรื่องร้ายแบบนี้! สุดท้ายท่านพ่อข้าต้องสูญเสียตำแหน่งและยังได้รับโทษ พวกท่านได้ประโยชน์แล้วก็ถีบหัวส่ง คิดจะไล่ข้าใช่หรือไม่”
“ถานซวงซวง อย่าเอาความผิดมาโยนให้สกุลหลิ่วของข้า ตอนอยู่ในร้านขายยาวิเศษเจ้าทำให้ข้าเข้าใจผิดว่าเฟิงหรูชิงมาหาเรื่องเจ้าไม่ใช่หรือ แต่เป็นเจ้าที่หาเรื่องนางก่อน เจ้ามีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาว่าเป็นความผิดของสกุลหลิ่ว”
เดิมอวี้เฉินกับเฟิงหรูชิงยังมีโอกาสที่จะกลับมาคืนดีกัน แต่เป็นเพราะถานซวงซวงคอยยั่วยุไม่เลิก จึงทำให้เรื่องราวเป็นแบบนี้
ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น ในเวลาที่องค์หญิงเที่ยวให้รางวัลขุนนางทั้งหลาย นางคงไม่ลืมเอายาวิเศษมาให้บ้านสกุลหลิ่วหรอก
เรื่องราวทั้งหมดเป็นความผิดของถานซวงซวงเพียงคนเดียว!
ถานซวงซวงหลับตาลงด้วยความรู้สึกเจ็บปวดทรมาน ผ่านไปครู่หนึ่งนางจึงลืมตาขึ้น
ตอนที่ 312 หมากัดกัน (3)
ถานซวงซวงชำเลืองมองด้วยหางตาเห็นภาพคนที่คุ้นเคย นัยน์ตาของนางเป็นประกาย
“หลิ่วฮูหยิน” นางยิ้มน้อยๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ หลิ่วฮูหยิน นางหยุดอยู่ตรงหน้าและพูดด้วยเสียงที่พอได้ยินแค่สองคนว่า
“ลูกชายท่านเป็นของข้ามานานแล้ว ตำแหน่งฮูหยินต้องเป็นของข้าเท่านั้น!”
“บังอาจ!”
เพ
