ี้ยะ!
หลิ่วฮูหยินยกมือขึ้นแล้วตบลงไปที่หน้าของถานซวงซวงอย่างแรง
ทันใดนั้น แก้มข้างหนึ่งของถานซวงซวงก็บวมปูดขึ้น นางน้ำตาคลอดูน่าสงสารยิ่งนัก
“ท่านป้า หากท่านไม่ชอบข้า ข้าไปก็ได้ทำไมต้องเหยียดหยามกันแบบนี้ ข้าจะเก็บข้าวของแล้วไปเดี๋ยวนี้ จะได้ไม่ต้องถูกท่านเหยียบย่ำน้ำใจเช่นนี้อีก”
หลิ่วฮูหยินอึ้ง ไม่รู้ว่าถานซวงซวงเพี้ยนไปแล้วหรืออย่างไร
จนกระทั่งเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธดังขึ้นจากด้านหลัง สีหน้าของนางก็ดูแย่ลงไปทันที
“ท่านแม่ ท่านทำอะไรน่ะ”
หลิ่วอวี้เฉินเดินผ่านหน้าหลิ่วฮูหยินไป เขาดึงแขนถานซวงซวงไว้ สายตาอันเจ็บปวดของเขามองมาที่หลิ่วฮูหยิน
“ท่านเป็นแม่ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูข้ามา ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าย่อมเข้าข้างท่านเสมอแต่ถานซวงซวงทำเพื่อข้ามามาก ปกติท่านรังแกนางข้าก็ไม่ว่าอะไร แต่ทำไมท่านต้องลงไม้ลงมือกับนางด้วย”
เขาไม่เข้าใจจริงๆ เมื่อก่อนท่านแม่กับถานซวงซวงสนิทสนมรักใครกันดี ไยบัดนี้ถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
มีปัญหาตรงไหนกันนะ
หลิ่วฮูหยินชี้หน้าหลิ่วอวี้เฉินด้วยความโมโห นางตัวสั่นจนพูดอะไรไม่ออก
“เจ้าคิดจะปกป้องนังแพศยานี่ใช่ไหม”
“ท่านแม่!” หลิ่วอวี้เฉินสีหน้าเซ็ง “ท่านเห็นแก่ข้า ให้เกียรตินางสักหน่อยได้หรือไม่”
หลิ่วฮูหยินหัวเราะ เสียงหัวเราะของนางเจือไปด้วยความโกรธ “ได้ หลิ่วอวี้เฉิน ข้าจะบอกเจ้า ถ้าบ้านสกุลหลิ่วมีข้าต้องไม่มีนาง หากมีนางก็จะไม่มีข้า! ข้าไม่มีวันยอมรับนาง! ต
