่อให้เจ้าจะรับนางเป็นอนุข้าก็ไม่อนุญาต เจ้าต้องไปที่จวนองค์หญิงเดี๋ยวนี้ ไปทำให้เฟิงหรูชิงกลับมารักกับเจ้าอีกครั้ง!”
หลิ่วอวี้เฉินยืนตัวแข็ง ในหัวของเขามีภาพหญิงที่งามสง่าและมีความสามารถเป็นเลิศลอยมา เป็นความรู้สึกขมขื่นในใจอย่างบอกไม่ถูก
เกรงว่าเขาคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว
“ท่านแม่ ท่านคิดว่าตอนนี้ข้ายังคู่ควรกับเฟิงหรูชิงอีกหรือ” ถานซวงซวงตกตะลึง นางจ้องดูหลิ่วอวี้เฉินอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง หากหลิ่วอวี้เฉินรับปากว่าจะไปตามจีบเฟิงหรูชิงจริงๆ นางคงโกรธ แค้น เจ็บใจ…แต่คงไม่รู้สึกสิ้นหวังแบบนี้
นั่นเป็นเพราะหลิ่วอวี้เฉินพูดว่า เขาไม่คู่ควรกับเฟิงหรูชิง
ชายที่นางไม่อาจเลิกราคนนี้ กลับพูดว่าเขาไม่คู่ควรกับหญิงที่นางเคยเอาชนะมาได้!
เฮอะๆ เขากล้าพูดว่า…เขาไม่คู่ควรกับนาง…
แววตาของถานซวงซวงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด นางหลับตาลงเพื่อปกปิดความรู้สึกสิ้นหวัง
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรของเจ้า” หลิ่วฮูหยินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“ไม่ว่าเฟิงหรูชิงจะเป็นอะไร นางกับเจ้าก็เคยได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากัน นางที่มีประวัติถูกหย่ามาแล้ว มีหรือที่จะไม่คู่ควรกับเจ้า บอกมาซิ เพื่อนังแพศยาคนนี้เจ้าจะไม่ไปตามจีบเฟิงหรูชิงกลับมาใช่หรือไม่ เพราะนางใช่หรือไม่”
นางชี้หน้าถานซวงซวงด้วยความโมโห ถามด้วยความคับแค้นใจ
นังแพศยาสมควรตายคนนี้ ถ้ารู้ตัวก็ควรไปจากบ้านสกุลหลิ่วซะ ไม่ใช่มัวแต่ตามเกาะแกะลูกชายของนางแบบหน้าด้านๆ เช่นนี้
“ท่านแม่
