พอได้แล้ว!” สีหน้าของหลิ่วอวี้เฉินกลับคืนสู่ภาวะเรียบเฉย เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เรื่องของข้า ข้าจัดการเองได้! ท่านเลิกหาเรื่องถานซวงซวงได้แล้ว ทั้งหมดทั้งมวลเป็นเพราะข้าติดค้างนางไว้”
“เจ้า…” หลิ่วฮูหยินมองดูถานซวงซวงที่ซ่อนตัวอยู่หลังหลิ่วอวี้เฉิน แววตาของนางราวกับมีดที่อาบยาพิษ จ้องดูถานซวงซวงตาไม่กะพริบ
“อย่างที่ข้าพูดไป บ้านสกุลหลิ่วหากมีข้าต้องไม่มีนาง ถานซวงซวง ข้าจะให้เวลาเจ้าสองสามวัน เจ้าควรไปจากที่นี่ซะ อย่าให้ข้าต้องลงไม้ลงมือ!”