สายตาดูหงุดหงิด ในที่สุดนางก็เปิดประตูห้องเข้าไป
ในห้องอันสวยงามถานซวงซวงนอนอยู่บนโต๊ะ นางร้องไห้ฟูมฟาย สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ พยายามเกลี้ยกล่อมนางไม่หยุดแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้
นางร้องไห้ราวกับใจจะขาด เสียงร้องนั้นแสดงถึงความโกรธแค้นและเจ็บใจ
“พวกเจ้าออกไปได้” หลิ่วฮูหยินพูดอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด