สิ่งยังคงหลับใหล คนทั้งหลายยังอยู่ในนิทรา
เสียงหอนหมาป่าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด โกรธแค้นและสิ้นหวังดังออกมาจากจวนองค์หญิง เสียงแว่วไปทั่วทั้งหัวถนน
…
เมื่อกลับมาถึงจวนองค์หญิง หมาป่าสีขาวไม่ได้ลิ้มรสของผลเทียนหลิงกั่วเป็นเวลานานมากแล้ว ผลเทียนหลิงกั่วที่มันซ่อนไว้ในก้น มันเอาออกมากินตอนอยู่ที่ป่าแห่งสัตว์วิเศษไปนานแล้ว
โชคดีที่มันไม่ได้ซ่อนผลเทียนหลิงกั่วไว้แค่ที่เดียว เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้านายที่แสนขี้งกมาเจอเข้า มันแบ่งที่ซ่อนไว้หลายๆ จุด
แต่เมื่อมันขุดหลุมออก มันก็ต้องตะลึง
กล่องที่มันเคยฝังไว้ในดิน ไม่รู้ใครมาเปิดของมันออก ผลเทียนหลิงกั่วที่เก็บไว้หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงกล่องเปล่าๆ ไว้ให้มันดูต่างหน้า
มันเจ็บในหัวใจจนแทบกระอักเลือดออกมา มันรีบไปดูจุดเก็บซ่อนผลเทียนหลิงกั่วอีกที่หนึ่ง มันขุดดินอยู่นานแต่สุดท้ายก็เจอเพียงกล่องอันว่างเปล่า
“อู๊ว!”
หมาป่าสีขาวน้ำตานอง ผลเทียนหลิงกั่ว ผลเทียนหลิงกั่วของมัน…โดนขโมยไปแล้ว ถูกขโมยเกลี้ยง!
มันอุตส่าห์ประหยัด อดทนเก็บมาเป็นเวลาหลายเดือน ถึงเก็บผลเทียนหลิงกั่วได้มากมายขนาดนั้น!
แต่กลับหายเกลี้ยง!
“อู๊ว!”
“อู๊ว!”
“โฮ่ง!”
“โฮ่งๆ ๆ ! ! !”
เมื่อชิงหลิงลืมตาขึ้นก็ได้ยินเสียงหอนอันแสนโมโหของหมาป่าสีขาวดังมาจากเขาท้ายจวน จากนั้นเสียงหอนของหมาป่าก็ค่อยๆ กลายเป็นเสียงเห่าของหมาบ้าน นางรู้สึกงุนงงไปหมด
“หมาป่าสีขาว…บ้าไปแล้วเหรอ”
ไม่ได้มีเ
