พียงชิงหลิงเท่านั้น แม้แต่คนที่อาศัยอยู่ละแวกจวนองค์หญิงหรือคนที่เดินอยู่ตามถนนก็ล้วนได้ยินเสียงเห่าหอนที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง
ทุกคนที่ได้ยินรู้สึกใจหวิวๆ หมาป่าของจวนองค์หญิงตัวนี้ ไม่รู้ไปโดนอะไรมา ถึงกลายเป็นบ้าไป!
มันลืมกระทั่งความเป็นหมาป่า แล้วเห่าอย่างกับหมาบ้าน!
ผู้คนเคยได้ยินมาว่าหมาบ้านเอาอย่างหมาป่าเวลาเห่าหอน การที่หมาป่าเห่าอย่างหมาบ้านได้เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก!
แม้จะไม่เหมือนเป๊ะ แต่ทุกคนต่างเข้าใจว่าหมาป่าสีขาวบ้าไปแล้วจริงๆ !
ด้วยเหตุนี้ ผู้คนที่เดินอยู่ด้านหน้าจวนองค์หญิงจึงพากันเดินอ้อมหนี ส่วนพวกขี้กลัวถึงขั้นย้ายบ้านหนีเลยก็มี หมาป่าบ้า ย่อมน่ากลัวยิ่งกว่าหมาป่าธรรมดาหลายเท่า!
…
เมื่อเฟิงหรูชิงไปถึงเขาท้ายจวน ก็พบหมาป่าสีขาวกำลังร้องไห้ฟูมฟาย สภาพของมันดูน่าเวทนา น่าสงสารยิ่งนัก นางเพิ่งเคยเห็นหมาป่าสีขาวในสภาพแบบนี้เป็นครั้งแรก
“เจ้าหมาป่า” เฟิงหรูชิงรีบเดินเข้าไป สีหน้าเซ็ง “วันนี้เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร”
“อู๊ว โฮ่ง!”
ผลเทียนหลิงกั่ว ผลเทียนหลิงกั่วถูกขโมยไปแล้ว ฮือๆ
“เจ้าทำตัวให้มันปกติหน่อยได้หรือไม่”
“อู๊ว โฮ่ง!”
“เจ้าเป็นหมาป่า ไม่ใช่หมาบ้าน!”
“โฮ่งๆ ๆ ! ! !”
หมาป่าสีขาวกอดขาเฟิงหรูชิงแน่น มันร้องไห้จนยืนโซซัดโซเซ
ผลเทียนหลิงกั่วถูกขโมยไป ต่อให้เจ้านายโอ๋มันด้วยการหอมแก้ม กอด หรืออุ้ม ก็ไม่ช่วยให้มันรู้สึกดีขึ้นใจของมันแหลกสลาย ไม่อาจประกอบคื
