กวันที่นางล้างแค้นสำเร็จ นางจะรับลูกสาวกลับมาอยู่ที่นี่
แต่ตอนนี้กลับถูกคนอื่นมายึดครอง ต่อให้สักวันนางได้มาอยู่ที่นี่ เฟิงชิงย่วนก็ไม่ใช่เรือนใหม่ไม่เคยมีคนอยู่อีกต่อไป
“ช่างเถอะ…ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยอมตามความต้องการของนาง” เฟิงอิงถอนหายใจ รู้สึกเสียดาย
ถึงอย่างไรเฟิงชิงย่วนก็เป็นเรือนที่คนทั้งหลายในจวนเฟิงอวิ๋นทุ่มเทแรงกายและหยาดเหงื่อลงไปมากมาย เพื่อสร้างเป็นที่อยู่ให้ลูกสาวแท้ๆ ของนายหญิง
เมื่อโดนศิษย์คนหนึ่งยึดไป มีหรือที่พวกเขาจะไม่เสียดาย
แต่ตอนนี้ไม่มีหนทางอื่น ทำได้เพียงรอให้หาตัวนายหญิงพบแล้วค่อยว่ากันใหม่
…
เมื่อเฟิงหรูชิงทำสัญญากับพวกสัตว์วิเศษเสร็จเรียบร้อย นางก็โบกมือลาพวกมัน แล้วเดินทางออกจากป่าแห่งสัตว์วิเศษ
เมื่อเทียบกับตอนที่เข้ามาในป่า ตอนนี้ด้านหลังของนางเหมือนมีหางงอกเพิ่มมาอีกสองหาง
จู่ๆ เฟิงหรูชิงก็หยุดนิ่ง
ถังอิ่นที่อยู่ด้านหลังหยุดฝีเท้าไม่ทันจึงเดินชนหลังนางเข้า ถังอิ่นเจ็บจนน้ำตาไหล นางเอามือลูบจมูกที่แดงก่ำแล้วแหงนหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า
“เจ้าจะตามข้าไปถึงไหน” เฟิงหรูชิงถามแบบหน้านิ่วคิ้วขมวด
ถังอิ่นกัดริมฝีปากแน่น นางรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายทำให้เฟิงหรูชิงรู้สึกไม่ประทับใจตั้งแต่แรก เฟิงหรูชิงจึงเย็นชากับนางเช่นนี้
แต่ผู้หญิงคนนี้ ถึงภายนอกจะเย็นชา แต่ภายในใจนั้นอบอุ่นมาก
มิฉะนั้นคงไม่ยอมผิดใจกับคนของจวนเฟิงอวิ๋นเพื่อนางแน่นอน
“ข้า…” ถังอิ่น
