็ไม่เห็นเกิดขึ้นสักที
กายของฉินเฉินดูเกร็งๆ อยู่บ้าง เขาไม่กล้าปล่อยหญิงสาวออกจากอ้อมกอด ด้วยเกรงว่านางจะได้รับบาดเจ็บ
ต่อให้เป็นแค่รอยขีดข่วน ก็ยอมไม่ได้!
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ” เฟิงหรูชิงตบบ่าของฉินเฉินเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบประโลมชายหนุ่ม
ท้องฟ้าที่สดใส หลังจากพลังระเบิดตัวเองกระจายออกไป ก็กลายเป็นฟ้าสีเทา
บริเวณโดยรอบฝุ่นตะลบอบอวน ทำให้ทุกคนมองสิ่งต่างๆ ได้ไม่ชัดเจนนัก
ถังอิ่นตาเบิกกว้าง แววตาของนางเต็มไปด้วยความตกตะลึง ราวกับว่ายังไม่ได้สติจากเหตุการณ์น่าตกใจเมื่อสักครู่ พลังจากการระเบิดตัวเองของผู้มีฌานระดับหลิงอู่จำนวนมากขนาดนี้ ด้วยกำลังความสามารถที่นางมี
ร่างกายของนางคงแหลกเป็นผุยผงแน่ๆ!
แต่นางกลับไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย!
โดยไม่รู้ตัว ถังอิ่นได้หันไปมองหญิงสาวที่ถูกฉินเฉินโอบไว้ในอ้อมกอด แววตาของนางมีความรู้สึกที่ยากอธิบาย เป็นนางใช่ไหม เมื่อครู่นี้เป็นนาง…ที่ช่วยนางไว้ใช่ไหม
“เฉินเอ๋อร์ ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ มีข้าอยู่ ไม่มีทางเป็นอะไรได้!” เฟิงหรูชิงก้มหน้าลง นางยิ้มฝืดๆ
เจ้าหนุ่มนี่ยิ่งนับวันยิ่งคล้ายกับน้องชายเมื่อชาติก่อนของนางมาก ชาติก่อน เช่อเอ๋อร์ก็เหมือนกับเขา ไม่ว่าต้องเจอกับอันตรายอะไร ก็จะคอยปกป้องนางอย่างไม่คิดชีวิต
ฉินเฉินเชื่อที่เฟิงหรูชิงบอก เขาค่อยๆ ปล่อยนางออกจากอ้อมกอด เขาเม้มริมฝีปากแล้วหันไปมองซากศพที่แตกกระจายทางด้านหลัง
การระเบิดตัวเอง ที่แตกทำลายไม่เพีย
