่ได้กลับบ้าน นางต้องเป็นบ้าแน่!
“เชียนหนิง เจ้าหุบปากไปเลย!” เสี่ยวหลัวลี่ขมวดคิ้วงามๆ ผมเผ้าที่รุงรังปิดบังความงามที่แท้จริงของนางไว้
“ถ้าข้าตามหาเฟิงหรูชิงไม่พบ ข้าไม่มีทางกลับหรอก นางอยู่ในนี้ได้ตั้งนาน แล้วข้าจะอยู่ไม่ได้ ได้อย่างไร ข้าไม่ยอมแพ้หรอก”
จะแพ้ใครนางไม่สน ขอแค่ไม่แพ้ให้กับศัตรูหัวใจ!
เชียนหนิงอ้าปากคิดจะพูดโน้มน้าวต่อ แต่นางรู้ดี สิ่งที่คุณหนูตัดสินใจแล้ว ห้ามไปก็ไร้ผล ทำได้เพียงเดินตามไปด้วยท่าทางหงอยๆ
ในเวลานั้นเอง…
พลังที่รุนแรงพุ่งลงมาจากท้องฟ้า มาปรากฏอยู่ตรงหน้าถังอิ่น
ถังอิ่นใจตกลงที่ตาตุ่ม นางรีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว นางรู้สึกตกใจไม่น้อยจึงใช้มือลูบอกไม่หยุด
“ตกใจหมด”
คน คน นี้บ้าไปแล้วหรือไง!
ไม่รู้เหรอว่านางเป็นคนขี้กลัว เจอเรื่องที่ทำให้ตกใจกลัวไม่ได้?
“เจ้าคือถังอิ่นใช่ไหม?” ชายวัยกลางคนมองถังอิ่นด้วยสายตาเย็นชา แววตาของเขามีประกายของความอำมหิต
“เจ้าคือ…”
“คุณหนู!” เชียนหนิงผวาจึงดึงตัวถังอิ่นเอาไว้ นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“คน คน นี้เป็นคนของจวนเฟิงอวิ๋น ป้ายหยกรูปเมฆที่ห้อยอยู่ที่เอวเขา เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวคนของจวนเฟิงอวิ๋น”
ถังอิ่นเพิ่งจะเห็นว่าชายวัยกลางคนพกป้ายหยกห้อยอยู่ที่เอว แววตาของนางมีประกาย ข่มใจตัวเองให้อยู่ในความสงบแล้วถามไปว่า “ข้าถังอิ่นไม่เคยล่วงเกินคนของจวนเฟิงอวิ๋นมาก่อน พวกเจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไร”
ชายวัยกลางคนส่งเสียงฮึ “เจ้
