กได้หรือ?” ชิงจู๋เอ่ยถามด้วยความงุนงง
เด็กสองคนนั่นน่าจะอยู่กับองค์หญิงมานานแล้ว มันที่งูตัวหนึ่งแค่ฟังก็รู้ว่านายท่านพูดปด เจ้าตัวเล็กทั้งสองนั่นจะถูกหลอกหรือ?
หนานเสียนยิ้มบาง “ด้วยสติปัญญาของยาวิเศษทั้งสองไม่สามารถคิดอะไรได้มากนัก เจ้าบอกเหตุผลอะไรกับพวกมัน พวกมันก็จะเชื่อ”
“เอ่อ…”
น่าแปลกที่ชิงจู๋รู้สึกเห็นอกเห็นใจยาวิเศษทั้งสองนั่น
เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาเหมือนกัน แต่เหตุใดจึงยังมียาวิเศษที่โง่เขลาอยู่ได้…
หลอกง่ายเสียยิ่งกว่าสัตว์วิเศษ
…
เฟิงหรูชิงเมื่อครู่มีเพียงความรู้สึกเดียว ทั้งร่างเหมือนมันอัดแน่นจนแทบแตกออก เจ็บจนใจจะขาด
แต่ไม่นานนางก็ถูกความรู้สึกอบอุ่นโอบล้อมไว้ พลังวิเศษที่อัดแน่นอยู่ในกายนางก็ค่อยๆ ถูกดูดออกไป
ในความเลือนรางราวกับนาง…เห็นใบหน้าอ่อนโยนและงดงามที่ทำให้นางหลงใหลเช่นนี้ หัวใจเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม
“กั๋วซือ…”
ใต้แสงอาทิตย์ เฟิงหรูชิงลืมตาขึ้นช้าๆ นางนวดขมับที่ปวดตุบจึงจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน อดยิ้มขมออกมาไม่ได้
นางคิดถึงกั๋วซือมากเกินไปจริงๆ ถึงขนาดฝันเห็นเขา…
ดูเหมือนจะยังฝันเห็นว่ากั๋วซือจูบนาง?
“ท่านแม่ ท่านฟื้นแล้ว” ชิงหานเห็นเฟิงหรูชิงลืมตาตื่นก็ดีใจกระโดดใส่อ้อมอกนาง “ดีจริง ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว จริงสิ ท่านพ่อบอกว่าเขาไม่เคยมา เขาไม่ได้กัดท่านด้วย และยิ่งไม่ได้พูดว่าท่านจะพยายามฆ่าตัวตาย ท่านแม่ท่านต้องเชื่อข้านะ ไม่มีจริงๆ”
เฟิงห
