รูชิง “…”
นี่มันอะไรกัน?
“ชิงหาน!” สีหน้าฝูเฉินเปลี่ยนไปทันที รีบดึงชิงหานออกมาจากอ้อมอกเฟิงหรูชิงเอ่ยด้วยความโมโห “เจ้าพูดไร้สาระอะไร?”
นัยน์ตาของชิงหานเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ “ข้าไม่ได้พูดจาไร้สาระ เดิมท่านพ่อก็ไม่เคยมาอยู่แล้ว ไม่เคยกัดท่านแม่ด้วย ข้าไม่ได้พูดผิดนี่”
ท่านพ่อพูดว่าห้ามให้ท่านแม่รู้ว่าเขามาแท้ๆ
นางก็เชื่อฟังท่านพ่อจึงบอกท่านแม่ไปว่าท่านพ่อไม่เคยมา
นางพูดอะไรผิดไปหรือ?
เฟิงหรูชิงกุมหน้าผาก “ชิงหาน เด็กดี บอกแม่ซิท่านพ่อของเจ้ามาทำอะไร? แม่ไม่ชอบเด็กพูดโกหก”
“…” ชิงหานเบิกตาโต นางจิ้มนิ้วท่าทางน่าสงสาร “ท่านพี่ฝูเฉินเหตุใดท่านแม่จึงฉลาดนัก? มองครั้งเดียวก็รู้ว่าข้าโกหกแล้ว…”
ฝูเฉินอยากจะด่านางสักที โง่หรืออย่างไรกัน?
แต่เขาก็กลัวน้ำตาของชิงหานจึงไม่กล้าด่าออกไป
เพียงแต่…
ยัยเด็กนี่โตมาด้วยกันกับเขารดน้ำวิเศษอย่างเดียวกัน เหตุใดจึงฉลาดไม่ได้ครึ่งนึงของเขา? โง่เขลาเกินไปแล้ว!
ไม่อยากจะยอมรับเลยว่ารู้จักนาง ทำอย่างไรดี…
………………………….
[1] ใบเฟิง หมายถึง ใบเมเปิ้ล
