ับท่านพ่อ ข้าก็แค่…แค่ทนดูไม่ได้เท่านั้นเอง…”ถังลั่วยังคงสีหน้าเขียวคล้ำ “นี่หาใช่เรื่องที่เจ้าควรจะยุ่ง!”“แต่ว่า ต่อให้พวกเราเลี้ยงสุนัขสักตัวหนึ่ง ยังรู้จักเฝ้าบ้าน น้าหรงทำอะไรได้บ้าง” ถังอวี้ขบริมฝีปาก ตีให้ตายนางก็ไม่ยอมให้ถังลั่วรู้ถึงสมบัติที่อยู่ในมือหรงเยียนยิ่งไม่อาจให้เขารู้ได้ว่า นางหลอกเอายาวิเศษจากหรงเยียนมามากมายอย่างไรเสียราคายาวิเศษระดับสามเม็ดเดียวก็แพงโข ต่อให้อยู่ในตระกูลถัง ของอย่างยาวิเศษระดับสามนี้ ครึ่งปีนางถึงไปขอรับที่หอยาเม็ดหนึ่ง ส่วนหลังจากที่นางรู้ว่าหรงเยียนมียาวิเศษอยู่ นางหลอกเอายามาติดต่อกันได้ถึงสามสี่สิบเม็ดแล้วมูลค่ายาเหล่านี้มาพอให้ครอบครัวหนึ่งกินอยู่อย่างไม่ขัดสนไปตลอดชาติยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในมือหรงเยียนยังมียาวิเศษขั้นสูงกว่านี้…น่าเสียดายที่ยาพวกนั้นจะหลอกอย่างไรก็ไม่ได้มา“อวี้เอ๋อร์ เจ้าเปรียบเทียบเยียนเอ๋อร์กับสุนัขอย่างนั้นหรือ” โทสะอัดแน่นอยู่ในดวงตาถังลั่ว เขากัดฟันเอ่ย“ลูกก็แค่ยกตัวอย่างเท่านั้น ทุกวันเอาของกินเครื่องดื่มดีๆ มาดูแลน้าหรง อาศัยแค่เงินทองที่จ่ายไปก้อนโตหรือนางไม่ควรใช้ตัวเองมาจ่ายหนี้ แต่นางดันเป็นจิ้งจอกตาขาว[1] เอาแต่คะนึงหาสามีกับลูกในอดีต ไม่ให้ท่านใกล้ชิดเลยสักนิด! ข้าก็แค่สงสารท่านเท่านั้นเอง”ถังอวี้มองหรงเยียน “หากเอาเอี๊ยมนี่ทิ้งไป บางทีนางอาจปล่อยวางลงได้ ยอมรับท่านอย่างวางใจ”ถังลั่วที่เดิมทีโทสะสุมเต็มอก ได้
