ฟังคำอธิบายของถังอวี้ หัวใจก็พอรับได้ขึ้นมา แต่เขายังคงหน้าคล้ำอยู่เหมือนเดิม เอ่ยสั่งสอนเสียงเย็นหรงเยียน “ไม่ว่าอย่างไร เจ้าไม่อาจทำร้ายนาง”“ท่านพ่อ ลูกเองก็จนปัญญา นางกำเอี๊ยมไว้ให้ตายก็ไม่ยอมปล่อย ข้าได้แต่ทำเช่นนี้ให้นางปล่อยมือ” ถังอวี้เชิดหน้าแน่งน้อยของนาง ท่าทางน่าสงสาร “แต่ท่านพ่อสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว ต่อไปลูกไม่กล้าทำร้ายน้าหรงเยียนอีก อย่างไรเสีย…ลูกก็ชอบนางจริงๆ”ชอบทรัพย์สมบัติมากมายในถุงบรรจุของนาง…“เอาล่ะ เจ้าไปได้แล้ว” ถังลั่วกวาดสายตาเย็นชามองลูกสาว “ต่อไปห้ามทำผิดเช่นนี้อีก”ถังอวี้หลุบตาลง หางตาจับจ้องเอี๊ยมที่หรงเยียนกำแน่น สะกดความไม่พอใจไว้ เอ่ยเสียงเบา “เจ้าค่ะ ท่านพ่อ”หลังจากถังอวี้จากไป เรือนไม้เข้าสู่ความสงบเงียบถังลั่วก้มมองสตรีใบหน้าซีดเซียวบนเตียงด้วยความสงสัย มุมปากเขาแฝงไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น “เยียนเอ๋อร์ ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าจากข้าไปแน่ ต่อไปจะไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อีกแล้ว”เขาไม่มีวันลืมความประทับใจครั้งแรกในปีนั้นไปได้ นับตั้งแต่นั้นอากัปกิริยางดงามไร้ที่ติอยู่ในสายตาของเขา ถลำลึกเข้าสู่ดวงใจของเขา………………………………….[1]จิ้งจอกตาขาวคือ ไม่รู้จักบุญคุณ
ตอนที่ 230 หญิงเสียสติ (3)
แต่ว่า…มือของหรงเยียนยังคิดเกี่ยวเอี๊ยมไว้แน่นเลือดสดๆ ย้อมเอี๊ยมแดง คล้ายกับว่านางรู้สึกเจ็บปวดจึงขมวดคิ้ว
แต่ก็ยังคงไม่ปล่อยมือดังเดิม!
“อวี้เอ๋อร์!”
เสียงตวาดดังสนั่นดังมาจากด้านนอกของเ
